uzavrano

  • Dokumenty11 087
  • Odsłony1 804 931
  • Obserwuję791
  • Rozmiar dokumentów11.3 GB
  • Ilość pobrań1 063 326

Clive Cussler - Swiety Kamień

Dodano: 7 lata temu

Informacje o dokumencie

Dodano: 7 lata temu
Rozmiar :1.5 MB
Rozszerzenie:pdf

Clive Cussler - Swiety Kamień.pdf

uzavrano EBooki C Clive Cussler
Użytkownik uzavrano wgrał ten materiał 7 lata temu. Od tego czasu zobaczyło go już 99 osób, 84 z nich pobrało dokument.

Komentarze i opinie (0)

Transkrypt ( 25 z dostępnych 334 stron)

CLIVE CUSSLER CRAIG DIRGO ŚWIĘTY KAMIEŃ Przekład MACIEJ PINATRA AMBER 2006 RIP by „SiG”

Tytuł oryginału Sacred Stone Redakcja stylistyczna Joanna Złotnicka Redakcja techniczna Joanna Kucharska Barbara Opiłowska Ilustracja na okładce Edwin Herder Opracowanie graficzne okładki Studio Graficzne Wydawnictwa Amber Skład Wydawnictwo Amber Druk Wojskowa Drukarnia w Łodzi Copyright © 2004 by Sandecker, RLLLP. All rights reserved This edition is published by arrangement with Peter Lampack Agency, Inc., 551 Fifth Avenue, Suite 1613, New York, NY 10176-0187 USA. For the Polish edition Copyright © 2005 by Wydawnictwo Amber Sp. Z o.o. ISBN 83-241-2490-X Warszawa 2006. Wydanie I Wydawnictwo AMBER Sp. Z o.o. 00-060 Warszawa, ul. Królewska 27 Tel. 620 40 13, 620 81 62 www.wydawnictwoamber.pl

OSOBY Zarząd Korporacji : Juan Cabrillo - prezes Max Hanley - wiceprezes Richard Truitt - wiceprezes ds. operacyjnych Personel operacyjny : (w porządku alfabetycznym) George Adams - pilot helikoptera Rick Barrett - szef kuchni Monica Crabtree - koordynatorka ds. zaopatrzenia i logistyki Carl Gannon - pracownik ogólnooperacyjny Chuck „Mały” Gunderson - główny pilot Michael Halpert - główny księgowy Cliff Hornsby - pracownik ogólnooperacyjny Julia Huxley - lekarka Pete Jones - pracownik ogólnooperacyjny Hali Kasim - pracownik ogólnooperacyjny Larry King - snajper Franklin Lincoln - pracownik ogólnooperacyjny Bob Meadows - pracownik ogólnooperacyjny Judy Michaels - pilotka Mark Murphy - pracownik ogólnooperacyjny Kevin Nixon - szef Magicznej Pracowni Tracy Pilston - pilotka Sam Pryor - specjalista od urządzeń napędowych Gunther Reinholt - specjalista od urządzeń napędowych i uzbrojenia Tom Reyes - pracownik ogólnooperacyjny Linda Ross - specjalistka do spraw bezpieczeństwa i obserwacji / pracowniczka ogólnooperacyjna Eddie Seng - szef operacji lądowych / pracownik ogólnooperacyjny Eric Stone - operator centrum dowodzenia / pracownik ogólnooperacyjny

Inni : Langston Overholt IV - pracownik CIA, który wynajmuje Korporację Halifax Hickman - przemysłowiec miliarder Chris Hunt - oficer armii amerykańskiej poległy w Afganistanie Michelle Hunt - matka Chrisa Eryk Rudy - legendarny odkrywca Emir Kataru - przywódca państwa Katar John Ackerman - archeolog, który znajduje meteoryt na Grenlandii Clay Hughes - zabójca wynajęty do zdobycia meteorytu Pieter Vanderwald - południowoafrykański handlarz śmiercią Mike Neilsen - pilot wynajęty do dostarczenia Hughesa na Górę Forela Woody Campbell - pijak z Grenlandii, który wypożycza Cabrillowi transporter arktyczny Aleimein Al-Khalifa - terrorysta planujący zamach bombowy w Londynie Scott Thompson - szef grupy na pokładzie „Free Enterprise” Thomas „TD” Dwyer - naukowiec z CIA, który odkrywa niebezpieczny potencjał meteorytu Miko Mike Nasuki - astronom z Narodowego Instytutu Oceanologii i Meteorologii, który asystuje Dwyerowi Saud Al-Sheik - saudyjski zaopatrzeniowiec zajmujący się przygotowaniami do hadżdż James Bennett - pilot, który transportuje meteoryt z Wysp Owczych do Anglii Nebile Lababiti - terrorysta prowadzący operację w Londynie Milos Coustas - kapitan „Larissy”, statku, który dostarcza bombę do Anglii Billy Joe Shea - właściciel samochodu MG TC rocznik 1947, który Cabrillo wypożycza do pościgu za meteorytem Roger Lassiter - skompromitowany agent CIA, który dostarcza meteoryt do Maidenhead Elton John - słynny muzyk Amad - młody Jemeńczyk, który ma podłożyć bombę Derek Goodlin - właściciel domu publicznego w Londynie John Fleming szef MI-5 Dr Jack Berg - lekarz CIA, który zmusza Thompsona do mówienia William Skutter - kapitan Sił Powietrznych, który kieruje zespołem w Medynie Patrick Colgan - chorąży sztabowy wojsk lądowych kierujący zespołem, który ma przechwycić dywaniki modlitewne w Rijadzie

PROLOG Pięćdziesiąt tysięcy lat temu, miliony kilometrów od Ziemi, pewną planetą wstrząsały gwałtowne drgania zwiastując jej zniszczenie. Planeta - bardzo stara - od początku skazana była na zagładę. Bieguny tego niestabilnego globu bezustannie zmieniały położenie. Składała się ze skał, magmy i metalowego jądra. W ciągu niezliczonych eonów, odkąd się uformowała i ostygła, powstała wokół niej atmosfera. Warstwy gazu tworzyły argon, hel i wodór. Na powierzchni planety narodziło się życie - prosta, podstawowa forma mikroorganizmu. Nigdy nie rozwinęły się tam wyższe formy życia. Mikroorganizmy pochłaniały cząsteczki tlenu, żeby się rozmnażać, pozbawiając powierzchnię i atmosferę planety komórek, które mogłyby ewoluować. Skalista powierzchnia zamieniała się w płynną masę, gdy każde okrążenie planety wokół jej słońca zbliżało ją coraz bardziej do jego żaru. Planeta nie obracała się wokół własnej osi, jak Ziemia, lecz w różnych kierunkach, toteż roztopiona skalista powierzchnia zaczęła się rozlewać niczym lawa wypływająca z wulkanu. Z każdą godziną minutą i sekundą planeta była coraz bliżej swojego słońca i stopniowo traciła powłokę, jakby ręka Boga zdrapywała jej powierzchnię drucianą szczotką. Gwiezdny pył trafiający do atmosfery docierał do granicy gazowej otoczki, rozżarzał się do białości od temperatury słońca i wybuchał z siłą tysiąca bomb jądrowych. Pod wpływem grawitacji opadał z powrotem na powierzchnię planety i niszczył jej kruchą powłokę. Planeta miała przed sobą krótki żywot.

Gdy warstwa ochronna znikała w przestrzeni kosmicznej, temperatura metalowego jądra rosła. Wewnętrzna kula zaczęła się obracać. Na powierzchni planety powstały pęknięcia. W przestrzeń trafiały coraz większe bryły roztopionej skały. Metalowe jądro cały czas rosło. Potem wszystko nastąpiło jednocześnie. Od planety po stronie słońca oderwał się masywny fragment skały. Bieguny po raz ostatni zmieniły położenie i planeta zaczęła gwałtownie wirować. Potem eksplodowała. W przestrzeń poszybowały miliony metalowych kul. Topiły się jak cyna w ogniu. Kilka minęło pole grawitacyjne słońca i rozpoczęło długą podróż w głąb kosmosu. *** Minęły dziesiątki tysięcy lat, odkąd nieznana planeta eksplodowała i jej szczątki rozprysły się w przestrzeni kosmicznej. Z wielkiej odległości nadlatujące fragmenty wydawały się niebieskie. Jeden przybrał kształt kuli. Wiele zostało przyciągniętych ku powierzchniom różnych ciał niebieskich, ale ten dotarł dalej niż inne i w końcu opadł na planetę zwaną Ziemia. Pojedyncza metalowa kula weszła w atmosferę ziemską poruszając się po niskiej trajektorii z zachodu na wschód. W jonosferze się podzieliła. Odpadła od niej mniejsza kula czystego metalu. Główny meteor leciał wzdłuż trzydziestego piątego równoleżnika. Ziemia na tej szerokości geograficznej była spalona i sucha. Mniejszy i lżejszy fragment szybował dalej na północny zachód w kierunku sześćdziesiątego drugiego równoleżnika gdzie powierzchnię pokrywała warstwa lodu i śniegu. Dwie części podzielonego meteoru znalazły się w różnym otoczeniu z różnym skutkiem. Po rozpadzie z większej części roztopionego metalu uformowała się rozżarzona kula. Niklowo-żelazny pocisk o średnicy dziewięćdziesięciu metrów i wadze sześćdziesięciu trzech tysięcy ton przeleciał nad wybrzeżem i spadł na pustynię wśród piasku, skał i kaktusów. Wybił w suchej ziemi krater o średnicy półtora kilometra. Pod niebo uniosły się

tumany pyłu i zaczęły okrążać Ziemię. Minęły miesiące, nim pył osiadł z powrotem. Mniejszy fragment był srebrzystoszary. Pierwsza eksplozja i zmiany molekularne podczas podróży przez kosmos utworzyły idealną kulę, która wyglądała jak dwie połączone połowy globusa. Kula szybowała spokojnie wzdłuż Ziemi, jej gładka powierzchnia nie napotykała dużego oporu powietrza. Zniżała lot jak piłka golfowa. Przeleciała nad wybrzeżem wyspy skutej lodem, jakby przyciągał ją magnes. Miała średnicę zaledwie czterdziestu pięciu centymetrów i ważyła czterdzieści pięć kilogramów. Trzy metry nad śniegiem i lodem straciła prędkość i siła grawitacji ściągnęła ją w dół. Rozgrzany metal pozostawił na zmarzniętej powierzchni ślad jak śnieżna kula, którą toczy dziecko, by ulepić bałwana. Metalowa kula wytraciła energię, ostygła i zatrzymała się u podnóża góry pokrytej lodem. *** - Co to, u diabła? - zapytał mężczyzna i szturchnął coś kijem. Mężczyzna był niski, ale muskularny, najwyraźniej przez lata ciężko pracował. Miał ognistorude włosy i gęstą brodę tej samej barwy. Nosił grube białe futro i spodnie z foczej skóry podbite owczą wełną. Łatwo wpadał w gniew i wyglądał na barbarzyńcę. Kiedy w roku 982 wygnano go z Islandii za zabójstwo, przeprawił się z grupą swoich ludzi przez morze na skutą lodem wyspę, gdzie teraz żyli. W ciągu ostatnich osiemnastu lat zbudował osadę na skalistym wybrzeżu. Jedli to, co upolowali i złowili. Z czasem mężczyzna nazywany Erykiem Rudym zaczął się nudzić. Brakowało mu wypraw, dowodzenia, podbojów nowych ziem. W roku 1000 wyruszył na zachód, by sprawdzić, co leży w głębi lądu. Na początku towarzyszyło mu jedenastu ludzi. Ale po pięciu miesiącach, wiosną, zostało tylko pięciu. Dwaj wpadli w lodowe szczeliny. Eryk do tej pory słyszał we śnie ich krzyki. Jeden pośliznął się na lodzie i uderzył głową w skalny występ. Przez całe dnie trząsł się w strasznych bólach, nic nie widział i nie mógł mówić. Na swoje szczęście

pewnej nocy zmarł. Innego zaatakował wielki biały niedźwiedź, gdy wieczorem oddalił się od obozowego ogniska w poszukiwaniu słodkiej wody. Przysięgał, że słyszał w pobliżu strumień. . Dwóch zmogła choroba. Mieli męczący kaszel i gorączkę. To przekonało pozostałych, że wokół czyhają złe siły. Gdy grupa zmalała, nastrój bardzo się zmienił. Początkowe podniecenie i wiarę w cud zastąpiło przeczucie nieszczęścia. Wyglądało na to, że wisi nad nimi jakaś klątwa. - Weź tę kulę - rozkazał Eryk najmłodszemu członkowi wyprawy, jedynemu, który urodził się już na wyspie. Kilkunastoletni Olaf Płetwa, syn Olafa Rybaka, przestraszył się. Dziwny szary przedmiot spoczywał na występie skalnym, jakby położyła go tam ręka Boga. Olaf nie mógł wiedzieć, że kula spadła z nieba czterdzieści osiem tysięcy lat temu. Podszedł do niej ostrożnie. Wszyscy na lodowej wyspie znali skłonność Eryka do przemocy i jego legendę. Eryk nie prosił - on żądał - więc Olaf nawet nie próbował odmówić. Przełknął głośno ślinę i się schylił. Dotknął kuli. Powierzchnia była zimna i gładka. Na ułamek sekundy zamarło mu serce, ale nie cofnął ręki. Spróbował podnieść kulę, okazała się jednak za ciężka dla jego zmęczonych wyprawą ramion. - Ktoś musi mi pomóc - powiedział. - Ty - przywołał Eryk jednego ze swoich ludzi. Gro Rzeźnik, wysoki blondyn o niebieskich oczach, zrobił trzy kroki i chwycił kulę z drugiej strony. Obaj mężczyźni napięli mięśnie, unieśli ją na wysokość bioder i spojrzeli na Eryka. - Zróbcie nosidło ze skóry morsa - polecił. - Zabierzemy to do groty i zbudujemy kaplicę. Ruszył przez śnieg, nie oglądając się za siebie - inni zajmą się transportem. Dwie godziny później kula spoczęła bezpiecznie w grocie. Eryk natychmiast zaczął planować dla niej pomieszczenie. Wierzył, że zesłali ją bogowie.

*** Eryk kazał Olafowi i Growi strzec ciała niebieskiego i wrócił do osady na wybrzeżu po ludzi i materiał. Tam dowiedział się, że jego żona urodziła syna. Na cześć wiosny dał mu na imię Leif i zostawił na wychowanie matce. Z osiemdziesięcioma mężczyznami i narzędziami do powiększenia groty ruszył na północ ku dalekim górom. Zbliżało się lato i przez całą dobę widać było słońce. *** Gro Rzeźnik przewrócił się na swoim posłaniu ze skór i wypluł kawałek sierści. Przesunął ręką po niedźwiedzim futrze i zobaczył z zaskoczeniem, że zostają mu w dłoni kłaki. Potem spojrzał na kulę widoczną w chybotliwym blasku pochodni na ścianie. - Olaf - odezwał się do śpiącego w pobliżu nastolatka - czas wstawać. Chłopiec się odwrócił. Miał czerwone, przekrwione oczy i plamistą złuszczoną skórę. Zakaszlał lekko, usiadł i popatrzył w słabym świetle na Gra. Mężczyźnie wypadały włosy, jego cera miała niezdrowy kolor. - Gro - powiedział Olaf - twój nos. Gro dotknął nosa wierzchem dłoni i zobaczył krew. Zdarzało się to coraz częściej. Sięgnął do ust i szarpnął bolący ząb. Został mu w palcach. Odrzucił go na bok i wstał. - Ugotuję czerwone jagody - oznajmił. Rozgarnął ognisko i dołożywszy kilka patyków z kurczących się zapasów drewna, sięgnął po worek z foczej skóry, w którym trzymali jagody. Wyszedł przed grotę i nabrał do pogiętego żelaznego garnka wodę ze strumienia, który spływał z pobliskiego topniejącego lodowca. Potem spojrzał na znaki wydrapane w ścianie na zewnątrz groty. Jeszcze dwa lub trzy i powinien wrócić Eryk Rudy. Gdy wrócił do groty, Olaf już wstał. Był tylko w cienkich skórzanych spodniach, jego koszula leżała obok na kamieniu. Drapał się patykiem w plecy. Skóra sypała się na ziemię jak pierwszy śnieg. Kiedy swędzenie ustało, wciągnął koszulę przez głowę.

- Coś jest nie tak - powiedział. - Z każdym dniem obaj jesteśmy coraz bardziej chorzy. - Może przez nieświeże powietrze w grocie - odrzekł cicho Gro i postawił garnek na ogniu. Olaf wskazał kulę. - Chyba przez nią. Myślę, że jest przeklęta. - Możemy się wynieść z groty i zamieszkać w szałasie - rzekł Gro. - Eryk kazał nam zostać tutaj. Jeśli po powrocie zastanie nas na zewnątrz, wpadnie w gniew. - Patrzyłem na znaki - powiedział Gro. - Wróci najpóźniej za trzy noce. - Moglibyśmy go wypatrywać na zmianę i uciec do groty, zanim nas przyłapie - podsunął Olaf. Gro zamieszał jagody we wrzątku. - Nagła śmierć lub powolna choroba. Lepiej uniknąć tego pierwszego i zobaczyć, co będzie dalej. - Jeszcze tylko kilka dni - odrzekł Olaf. - Właśnie - przytaknął Gro. Zanurzył w garnku żelazną warząchew, napełnił wywarem dwie żelazne miski i podał jedną Olafowi. *** Przy wejściu do groty przybyły jeszcze cztery znaki, zanim wrócił Eryk Rudy. - Macie straszny kaszel - powiedział, gdy tylko zobaczył, w jakim stanie są Olaf i Gro. - Nie chcę, żebyście zarazili innych. Wracajcie do osady, ale zamieszkajcie w drewnianej chacie na północy. Następnego ranka Olaf i Gro ruszyli na południe. Ale nigdy nie dotarli do domu. Pierwszy zmarł Olaf. Jego osłabione serce przestało bić po trzech dniach wędrówki. Gro żył niewiele dłużej. Kiedy nie mógł już dalej iść, rozbił obóz. Wkrótce zjawiły się drapieżne zwierzęta. Czego nie pożarły od razu, powlokły ze sobą. Po Gru nie został żaden ślad.

*** Eryk patrzył, jak dwaj jego ludzie znikają w oddali. Potem zebrał budowniczych, których przyprowadził z osady. Oczyścił z pyłu kawałek podłogi w grocie i zaczął rysować patykiem plan. Zadanie było ambitne, ale daru niebios nie powinno się lekceważyć. Tego dnia pierwsze grupy zaczęły badać grotę. Ciągnęła się niemal półtora kilometra w głąb góry i opadała w dół. Im dalej się zapuszczali, tym bardziej rosła temperatura. Odkryli duże słodkowodne jezioro. Ze sklepienia zwisały stalaktyty, z podłoża wyrastały stalagmity. Jedni ruszyli na wybrzeże w poszukiwaniu długich drewnianych kłód wyrzuconych przez morze, żeby zrobić z nich drabiny. Inni wycinali stopnie w skale. Skonstruowano wymyślne kamienne wrota na zawiasach, żeby ukryć kulę przed obcymi. W skale wykuto runy, posągi i kilka otworów wpuszczających świeże powietrze i światło. Eryk nadzorował prace z osady na wybrzeżu. Rzadko odwiedzał grotę. Wolał ją sobie wyobrażać. Ludzie przybywali, pracowali, chorowali i umierali. Zastępowali ich nowi. Zanim ukończono budowę, zostali zdziesiątkowani. Osada Eryka Rudego nigdy nie odżyła. Jego syn Leif tylko raz widział wspaniały monument. Eryk rozkazał zamknąć szczelnie wejście i zostawił kulę dla przyszłych pokoleń.

CZĘŚĆ I

1 Porucznik Chris Hunt rzadko mówił o swojej przeszłości. Ale ludzie, z którymi służył w wojsku, domyślali się tego i owego po jego sposobie bycia. Po pierwsze, że Hunt nie pochodzi z jakiegoś zadupia i nie zaciągnął się do armii, by zobaczyć świat. Był z południowej Kalifornii. Kiedy go naciskano, przyznawał, że wychowywał się „w części Los Angeles”. Nie chciał zdradzać, że w Beverly Hills. Drugą rzeczą, która dawała się zauważyć, było to, że jest urodzonym przywódcą. Nie wywyższał się i nie zachowywał protekcjonalnie, ale nie próbował ukryć, że jest kompetentny i inteligentny. Trzecia rzecz wyszła na jaw dzisiaj. Od gór wiał chłodny wiatr. Docierał do doliny w Afganistanie, gdzie pluton dowodzony przez Hunta zwijał obóz. Porucznik i trzej inni żołnierze zmagali się z namiotem magazynowym. Kiedy składali go wzdłuż, sierżant Tom Agnes postanowił zapytać o pogłoskę, którą słyszał. - Panie poruczniku - zaczął - podobno ukończył pan Yale. To prawda? Wszyscy byli w przyciemnianych goglach narciarskich, ale Agnes stał na tyle blisko, że widział oczy Hunta. Najpierw dostrzegł w nich zaskoczenie, później rezygnację. Wreszcie Hunt uśmiechnął się i rzekł: - Poznaliście moją straszną tajemnicę. Sierżant złożył namiot na pół. - To raczej nie jest wylęgarnia wojskowych. - George Bush tam studiował - odparł Hunt. - Był pilotem w marynarce wojennej. - Myślałem, że służył w Gwardii Narodowej - wtrącił się szeregowiec Jesus Herrara, który wziął namiot od sierżanta. - George Bush senior - uściślił Hunt. - Nasz prezydent też ma dyplom Yale i zgadza się, był pilotem w Gwardii Narodowej. - Yale - powtórzył Agnes. - Jeśli wolno spytać, jak pan tu trafił? Hunt otrzepał śnieg z rękawic. - Zgłosiłem się na ochotnika. Jak wy. Sierżant skinął głową. - A teraz kończmy zwijać obóz - Hunt wskazał pobliskie góry - i ruszajmy znaleźć tego skurwiela, który zaatakował Stany Zjednoczone.

- Tak jest - odpowiedzieli chórem żołnierze. Dziesięć minut później, z dwudziestodwukilogramowymi plecakami na ramionach, rozpoczęli wspinaczkę. *** Nawet w mieście pełnym pięknych kobiet czterdziesto- dziewięcioletnia Michelle Hunt wciąż wzbudzała zainteresowanie mężczyzn. Była wysoka, miała kasztanowe włosy, nieskazitelną cerę, niebieskozielone oczy, pełne wargi i równe zęby. Natura obdarzyła ją też zgrabną figurą, której utrzymanie nie wymagało ciągłej diety i niekończących się ćwiczeń. Krótko mówiąc, wyróżniała się urodą. Ale piękne kobiety były w południowej Kalifornii zjawiskiem tak powszechnym, jak słońce i trzęsienia ziemi. Tego, co przyciągało ludzi do Michelle, nie mógłby stworzyć chirurg plastyczny ani eleganckie stroje. Miała w sobie coś, co powodowało, że mężczyźni i kobiety lubili ją i chcieli przebywać w jej towarzystwie. Była pogodna, sympatyczna i pełna optymizmu. Była po prostu sobą. Więc ludzie ciągnęli do niej jak pszczoły do miodu. - Wspaniała robota, Sam - powiedziała do malarza, który właśnie skończył odnawiać ściany w jej galerii sztuki. Trzydziestoośmioletni Sam zaczerwienił się jak sztubak. - Dla pani daję z siebie wszystko - odrzekł. Pomalował jej dom w Beverly Hills, jej apartament w Lake Tahoe i jej galerię przed otwarciem pięć lat temu. Teraz ją odnowił. Michelle za każdym razem sprawiała, że czuł się doceniony i utalentowany. - Chcesz się czegoś napić? Wody mineralnej albo coli? - zapytała. - Nie, dzięki. W tym momencie asystentka zawołała ją na front galerii do telefonu. Michelle uśmiechnęła się do Sama, pomachała mu i poszła odebrać. - Co za kobieta... - mruknął Sam. Michelle podeszła do swojego biurka z widokiem na Rodeo Drive. Do galerii wchodził właśnie jeden z artystów, których reprezentowała. Ludzie sztuki są kapryśni i wybuchowi, ale artyści Michelle uwielbiali ją i rzadko przenosili się do innych galerii.

- Czułam, że dziś będzie dobry dzień - powitała brodatego mężczyznę. - Tylko nie wiedziałam, że z powodu wizyty mojego ulubieńca. Brodacz się uśmiechnął. - Odbiorę telefon i zaraz porozmawiamy - powiedziała Michelle. Asystentka zaprowadziła artystę do aneksu z kanapami i barem. Przyjęła zamówienie gościa na drinka i kilka sekund później zaczęła wsypywać do ekspresu zmieloną kawę, żeby zaparzyć mu cappuccino. Tymczasem Michelle usiadła za biurkiem i sięgnęła po słuchawkę. - Michelle Hunt. - To ja - odpowiedział męski głos. Rozmówca nie musiał się przedstawiać. Oczarował Michelle, kiedy miała dwadzieścia jeden lat i przyjechała do południowej Kalifornii z Minnesoty w poszukiwaniu nowego wesołego życia i słońca. Rozstawali się i wracali do siebie. Nie nadawał się do stałego związku. Często wyjeżdżał w interesach i nigdy nie mieszkali razem. W wieku dwudziestu czterech lat Michelle urodziła ich syna. Na akcie urodzenia nie pojawiło się nazwisko ojca, ale wciąż byli w bliskich stosunkach. Przynajmniej na tyle, na ile jemu to odpowiadało. - Co słychać? - zapytała Michelle. - Wszystko w porządku. - Gdzie jesteś? Zawsze zadawała mu to pytanie, żeby przełamać lody. Przez lata w odpowiedzi padały różne miejsca, od Osaki do Peru, od Paryża do Tahiti. - Zaczekaj - odrzekł mężczyzna i spojrzał na ruchomą mapę na przedniej ścianie za kabiną swojego odrzutowca. - Tysiąc sto kilometrów od Honolulu, w drodze do Vancouver w Kolumbii Brytyjskiej. - Wybrałeś się na narty? - spytała. Oboje lubili sport. - Budować wieżowiec - odparł. - Jak zwykle działasz. - To prawda - przyznał. - Michelle, zadzwoniłem do ciebie, bo dowiedziałem się, że nasz syn jest w Afganistanie. Michelle nie miała o tym pojęcia. To była tajemnica wojskowa. Chris nie mógł ujawniać, dokąd go wysyłają. - O Boże - zaniepokoiła się. - To niedobrze. - Spodziewałem się, że tak powiesz.

- Jak się dowiedziałeś? - spytała. - Zawsze fascynowała mnie twoja umiejętność zdobywania informacji. - To nie magia - odrzekł. - Mam w kieszeni tylu polityków, że muszę kupować większe spodnie. - Coś o nim wiadomo? - Operacja jest chyba trudniejsza, niż sądził prezydent. Chris dowodzi oddziałem, który ma znaleźć i zlikwidować złych facetów. Kontakt jest na razie ograniczony, ale moje źródła twierdzą, że to ciężka robota na zimnie. Nie dziw się, jeśli Chris przez jakiś czas nie odezwie się do ciebie. - Boję się o niego - powiedziała Michelle. - Chcesz, żebym to załatwił? Ściągnął go z powrotem do Stanów? - Umówiliście się, że nigdy tego nie zrobisz. - Fakt. - Więc nic nie rób. - Zadzwonię do ciebie, jak czegoś się dowiem. - Wybierasz się tu w najbliższym czasie? - Dam ci znać, jeśli będę miał takie plany. Muszę kończyć, są jakieś zakłócenia w łączności satelitarnej. - Módl się, żeby nasz syn był bezpieczny. - Mógłbym zrobić więcej - odparł mężczyzna i się rozłączył. Michelle odłożyła słuchawkę. Jej były nigdy nie okazywał niepokoju ani strachu. Ale wyczuła, że martwi się o syna. Mogła mieć tylko nadzieję, że jego obawy są bezpodstawne i Chris wkrótce wróci do domu. Wstała zza biurka i podeszła do gościa. - Pochwal się, że masz coś dobrego - zagadnęła swobodnie. - W furgonetce - odrzekł artysta. - Myślę, że ci się spodoba. *** Cztery godziny po wschodzie słońca, trzysta metrów powyżej doliny, gdzie obozowali w nocy, pluton Hunta natknął się na zdeterminowanych przeciwników. Wrogowie otworzyli ogień z górskich grot. Prowadzili ostrzał z karabinów, pistoletów, granatników i moździerzy. Zdetonowali ładunki dynamitu na zboczu, żeby spowodować osunięcia skał, i zaminowali teren, gdzie ludzie Hunta szukali schronienia. Chcieli zetrzeć nacierający oddział z powierzchni ziemi i prawie im się to udało.

Hunt ukrył się za głazami. Pociski rykoszetowały na wszystkie strony, fruwające w powietrzu skalne odłamki trafiały w żołnierzy. Nie mieli żadnej osłony, nie mogli atakować, odwrót blokowało osuwisko. - Radio! - krzyknął Hunt. Połowa jego oddziału była dwadzieścia metrów przed nim, jedna czwarta z przodu na lewo. Na szczęście łącznościowiec trzymał się blisko porucznika. Przesuwał się w kierunku Hunta na plecach, żeby chronić radio. Miał uniesione nogi i dostał w kolano. Hunt przyciągnął go do siebie. - Antencio - zawołał do żołnierza w pobliżu - zajmij się raną Lassitera. Antencio dotarł do radiooperatora i rozciął mu spodnie. Okazało się, że rana nie jest głęboka. Kiedy zaczął bandażować kolano, Hunt włączył radio i ustawił częstotliwość. - Wyjdziesz z tego, Lassiter - uspokoił łącznościowca. - Wezwę pomoc medyczną. Zabiorą cię stąd. Na twarzach żołnierzy widać było strach. Większość z nich, podobnie jak Hunt, po raz pierwszy brała udział w walce. Hunt musiał opanować sytuację i ułożyć jakiś plan. - Dowództwo, dowództwo, tu Czołówka Trzy! - krzyknął do mikrofonu. - Potrzebujemy wsparcia. Kwadrat trzy zero jeden osiem. Jesteśmy pod silnym ogniem. - Czołówka Trzy - odpowiedział natychmiast głos - melduj, jaka sytuacja. - Jesteśmy przygwożdżeni - odrzekł Hunt. - Tamci są nad nami. Sytuacja krytyczna. Zerknął w górę. Po zboczu biegło dwunastu brodatych mężczyzn w galabijach. - Strzelajcie do nich! - wrzasnął do swoich żołnierzy. Sekundę później rozległy się odgłosy serii. - Czołówka Trzy, dwie minuty od was jest spectre. Kieruje się w waszą stronę. Za trzy minuty wystartują cztery śmigłowce. Dwa transportowe i dwa szturmowe. Będą u was za dziesięć minut. Hunt usłyszał warkot potężnego helikoptera w wąwozie kilka kilometrów poniżej. Wyjrzał zza skały. Ośmiu przeciwników nadal

biegło w dół zbocza. Uniósł się i strzelił z granatnika, potem serią z broni automatycznej. - Czołówka Trzy, potwierdź. - Tu Czołówka Trzy, przyjąłem! - krzyknął Hunt do mikrofonu. Z ośmiu atakujących zostało czterech. Byli zaledwie dwadzieścia metrów od czoła jego oddziału. Hunt obrócił i zaryglował bagnet. Żołnierze na pierwszej linii wydawali się sparaliżowani. Byli młodzi, niedoświadczeni i łatwi do pokonania. W pobliżu głazów eksplodował pocisk z moździerza. Okolicę zasypały odłamki skalne i pył. W dół zbocza ruszyła następna grupa przeciwników. Hunt wstał i otworzył ogień. Przebiegł dwadzieścia metrów do czoła swojego oddziału, nie przestając strzelać. Trzech atakujących skosił strzałami w brzuch, ostatniego dźgnął bagnetem. Wyciągnął z kabury pistolet i dobił rannego. Potem padł na ziemię, zmienił magazynek, poderwał się i znów nacisnął spust. - Cofnąć się za głazy! - krzyknął do swoich ludzi. Część wycofała się na względnie bezpieczną pozycję, pozostali nadal strzelali do nacierających, odurzonych fanatyzmem religijnym, wywarem z maku i liśćmi rośliny khat o narkotycznym działaniu, które żuli. Zbocze góry było czerwone od krwi ich poległych towarzyszy, ale wciąż atakowali. - Czołówka Trzy - odezwało się radio. Antencio chwycił mikrofon. - Tu Czołówka Trzy - zgłosił się. - Nasz dowódca jest daleko od radia. Mówi Specjalista 367. - Zlokalizowaliśmy B-52 nad innym celem - powiedział głos. - Kierujemy go do was. - Zrozumiałem, powiem porucznikowi. Ale Antencio nie zdążył przekazać wiadomości. Tylko Hunt i stary siwy sierżant zostali na pierwszej linii, kiedy na miejsce dotarł AC-130. Sekundę później otworzył ogień z 25-, 40- i 105- milimetrowych działek, które wystawały z jego boków. Sierżant widział już spectre'a w akcji i nie tracił czasu. - Wycofujemy się, panie poruczniku! - krzyknął do Hunta. - Mamy tylko kilka sekund, żeby się ukryć.

- Biegnij! - Hunt szarpnął sierżanta do góry i popchnął w kierunku bezpiecznego miejsca. - Zaraz cię dogonię. Odrzut strzelających działek przesunął spectra’a w bok. Kilka chwil później pilot wzniósł maszynę, żeby zakręcić i zrobić drugi przelot przez wąski wąwóz. Kiedy skończył manewr i skierował się na wprost, nadal nacierało siedmiu mężczyzn. Hunt osłaniał odwrót sierżanta. Zabił pięciu atakujących pociskiem z granatnika i skoncentrowanym ogniem. Ale dwaj zbliżyli się do jego pozycji. Gdy się odwrócił, żeby dogonić sierżanta, jeden z wrogów postrzelił go w ramię. Drugi poderżnął mu gardło zakrzywionym nożem. Pilot AC-130 rozpoczął nurkowanie, żeby wznowić ostrzał. Zobaczył śmierć Hunta i zawiadomił przez radio inne maszyny. Żołnierze Hunta na widok umierającego dowódcy wpadli we wściekłość. Kiedy nadleciał AC-130, poderwali się do ataku na kolejną grupę, która właśnie ruszyła w dół zbocza. Dotarli do martwego porucznika i otoczyli ciało kordonem ochronnym. Czekali na wrogów, ale ci najwyraźniej wyczuli furię Amerykanów, bo zaczęli się wycofywać. *** Sześć tysięcy metrów nad nimi i niecałe dziesięć minut lotu od celu pilot B-52 wyłączył i odłożył mikrofon. - Słyszeliście? - zapytał przez interkom swoją załogę. Nie oczekiwał odpowiedzi. Wiedział, że wszyscy usłyszeli to, co on. - Zamienimy tę górę w pył - powiedział. - Kiedy te sukinsyny przyjdą po ciała, będą je zbierali gąbką. *** Cztery minuty później po Czołówkę Trzy przyleciały helikoptery. Ciało Hunta i rannych załadowano do pierwszego Blackhawka. Reszta żołnierzy weszła do drugiego. Potem śmigłowce szturmowe i AC-130 zaczęły niszczyć zbocze góry ogniem z działek pokładowych i materiałami wybuchowymi. Wkrótce zjawił się B-52. Ziemia spłynęła krwią i wszyscy wrogowie zginęli. Ale pokaz siły nastąpił za późno dla porucznika Hunta.

Z czasem pozostała tylko żądza zemsty za jego śmierć. Miną lata, nim zostanie zaspokojona. 2 Oregon był przycumowany do pachołków na nabrzeżu w Rejkiawiku. W porcie stały statki robocze, pasażerskie i wycieczkowe, kutry rybackie, trawlery i - co niezwykłe na Islandii - kilka dużych jachtów. Kutry wspierały główną gałąź przemysłu tego kraju; jachty przypłynęły, bo odbywał się tu Arabski Szczyt Pokojowy. „Oregon” nie miałby szans w żadnym konkursie piękności. Ponad stupięćdziesięciometrowy frachtowiec sprawiał wrażenie, że trzyma się w całości głównie dzięki rdzy. Na pokładach walały się śmiecie, na kadłubie widniały plamy farby w różnych kolorach. Dźwig w śródokręciu wzbudzał obawę, że lada chwila runie do wody. Ale wygląd „Oregona” był mylący. Rdza była starannie nałożoną powłoką antyradarową która zapobiegała wykryciu statku. Do zaśmiecenia pokładów użyto rekwizytów. Dźwigi działały prawidłowo; parę zgodnie ze swoim przeznaczeniem, kilka służyło za anteny telekomunikacyjne, a reszta maskowała wyrzutnie pocisków rakietowych. Przestrzeni pod pokładem nie powstydziłby się najbardziej luksusowy jacht. Mieściły się tam komfortowe kajuty, supernowoczesne centrum łączności i dowodzenia helikopter, motorówki i warsztat. Jadalnia nie ustępowała najlepszym restauracjom. Izba chorych przypominała drogi szpital. Statek napędzały dwa silniki magnetohydrodynamiczne, które zapewniały mu dużą prędkość i zwrotność. „Oregon” był zupełnie innym statkiem, niż sugerował jego wygląd. Był uzbrojoną, supernowoczesną platformą wywiadowczą którą obsługiwał wysoko wykwalifikowany personel. Korporacja, do której należał, złożona z byłych wojskowych i pracowników operacyjnych wywiadu, oferowała swoje usługi państwom i osobom prywatnym. Często działała potajemnie na zlecenie rządu Stanów Zjednoczonych, gdyż nie podlegała kontroli Kongresu. Istniała w

mrocznym świecie bez ochrony dyplomatycznej, bo rząd nie przyznawał się do niej. Była siłą do wynajęcia, ale starannie dobierała klientów. Od tygodnia ochraniała emira Kataru, który uczestniczył w szczycie. Stolicę Islandii wybrano na miejsce konferencji, bo Rejkiawik liczy zaledwie około stu tysięcy mieszkańców, co ułatwia zapewnienie bezpieczeństwa i wykrycie wśród jednolitej etnicznie ludności terrorystów chcących zakłócić proces pokojowy. Poza tym Islandia ma najstarszy na świecie parlament pochodzący z wyboru. Demokracja istnieje tam od stuleci. Tygodniowa konferencja była poświęcona okupacji Iraku, sytuacji w Izraelu i Palestynie oraz rozprzestrzenianiu się terroryzmu fundamentalistów. Szczyt nie odbywał się pod egidą ONZ ani żadnej innej organizacji międzynarodowej, ale uczestniczący w nim przywódcy chcieli uzgodnić wspólną politykę i kierunki działania. W Rejkiawiku były reprezentowane Rosja, Francja, Niemcy, Egipt, Jordania i kilka innych krajów Bliskiego Wschodu. Izrael, Syria i Iran odmówiły udziału. Swoich przedstawicieli przysłały Stany Zjednoczone, Wielka Brytania i Polska [lol] - sojusznicy, którzy wyzwolili Irak. Obecne były również delegacje z paru mniejszych państw. W stolicy Islandii zjawili się ambasadorowie, agenci służb bezpieczeństwa i pracownicy operacyjni wywiadów ponad dwudziestu krajów. Wyróżniali się wśród mieszkańców Rejkiawiku, jakby nosili bikini w zimie. Islandczycy są niebieskookimi blondynami o jasnej cerze - obcym trudno wtopić się w tło. Rejkiawik to miasto niskich, kolorowych domów, które odcinają się na tle śniegu jak ozdoby choinkowe. Najwyższy - kościół Hall- grimskirkja - ma wysokość zaledwie kilku pięter. Pióropusze paty z okolicznych gejzerów wykorzystywanych do ogrzewania mieszkań nadają krajobrazowi surrealistyczny wygląd. Z gorących źródeł wydobywa się siarkowodór, w powietrzu unosi się więc lekka woń zgniłych jaj. W Rejkiawiku, który jest niezamarzającym portem, stacjonuje flota rybacka, podstawa islandzkiej gospodarki. Wbrew nazwie kraju, zimy w stolicy są cieplejsze niż w Nowym Jorku. Mieszkańcy Islandii są

wyjątkowo zdrowi i zadowoleni z życia. Zadowolenie wynika z pozytywnego myślenia, zdrowie zapewniają liczne gorące źródła. Arabski szczyt odbywał się w Hofoi, dużym budynku użyteczności publicznej, w którym w 1986 roku spotkali się Michaił Gorbaczow i Ronald Reagan. „Oregon” cumował niecałe półtora kilometra od Hofoi, co ułatwiało ochronę emira. Katar korzystał z usług Korporacji w przeszłości i wzajemne stosunki były bardzo dobre. *** Z szacunku dla chrześcijańskich uczestników szczytu na pierwszy dzień świąt Bożego Narodzenia nie zaplanowano żadnych spotkań i w kuchni okrętowej pod pokładem „Oregona” trzyosobowy personel kończył przygotowania do uczty dla załogi. Główne danie było w piekarniku - dwanaście dużych rolad z indyka nadzianych mięsem z kaczki i kurczaka, mąką kukurydzianą szałwią przyprawami korzennymi, ostrygami i kasztanami. Na stołach stały już półmiski z jarzynami, tace z orzechami, owocami, serami i krakersami oraz salaterki z krabami, ostrygami i homarami. Były trzy zupy, sałatka Waldorf, zielona sałata, danie rybne, dynia, szarlotka, wino, porto, likiery i kawa Blue Mountain z Jamajki. Każdy mógł się najeść. W swojej wygodnej kajucie Juan Cabrillo wytarł ręcznikiem mokre włosy, ogolił się i zwilżył policzki rumowym płynem po goleniu. Kozią bródkę, którą zapuszczał od kilku tygodni, przystrzygł starannie nożyczkami z nierdzewnej stali. Przyjrzał się sobie w lustrze i uśmiechnął. Wyglądał dobrze - wypoczęty, zdrowy i zadowolony. Wszedł do sypialni, wybrał białą koszulę, szary wełniany garnitur od krawca w Londynie, jedwabny krawat, szare skarpetki z miękkiej wełny i czarne półbuty. Rozłożył wszystko i zaczął się ubierać. Zawiązał krawat w czerwono-niebieskie prążki i sprawdził, jak się prezentuje. Potem otworzył drzwi kajuty i poszedł korytarzem do windy. Kilka godzin temu jego zespół dowiedział się o zagrożeniu dla emira. Teraz plan był taki, żeby upiec dwie pieczenie na jednym ogniu.

Gdyby udało im się zlokalizować bombę jądrową, która zaginęła w innej części świata, rok mógłby się zakończyć pomyślnie. Cabrillo nie wiedział, że za dwadzieścia cztery godziny będzie podróżował przez zamarznięte pustkowie na wschód, a los pewnego miasta nad rzeką zawiśnie na włosku. 3 Gdy na pokładzie „Oregona” panował biesiadny nastrój, w dalekim obozie w pobliżu Góry Forela na północ od koła podbiegunowego na Grenlandii było mniej wesoło. Na zewnątrz wył wiatr, a termometr wskazywał dwadzieścia trzy stopnie poniżej zera. Ekspedycja trwała już dziewięćdziesiąt jeden dni i podniecenie dawno minęło. John Ackerman był zmęczony, zniechęcony i sam z gorzkimi myślami o porażce. Robił doktorat z antropologii na Uniwersytecie Stanowym w Las Vegas. Jego obecne otoczenie bardzo się różniło od znajomej pustyni. Było mu obce jak papudze podwodna góra na dnie morza. Trzej pomocnicy z uniwersytetu wrócili do domu, kiedy tylko skończył się semestr. Następni mieli przylecieć dopiero za dwa tygodnie. Ackerman też powinien zrobić sobie przerwę, ale był marzycielem. Pisał doktorat o Eryku Rudym. Od pierwszej chwili, gdy natrafił na niejasną wzmiankę o Grocie Bogów, pragnął znaleźć to miejsce, zanim ktoś go ubiegnie. Wiedział, że to może być tylko mit, ale jeśli grota istnieje, chciał, żeby z jej odkryciem wiązano jego nazwisko, a nie jakiegoś uzurpatora. Zamieszał fasolę w puszce na metalowej kuchence w namiocie przy wejściu do groty. Z opisu, który przetłumaczył, wynikało, że to o tej grocie wspomniał Eryk Rudy na łożu śmierci. Ale mimo miesięcy wysiłków Ackerman posunął się tylko sześć metrów w jej głąb. Dalej była lita ściana. On i inni zbadali każdy centymetr kwadratowy ścian i podłogi, ale nic nie znaleźli. Grota wyglądała na wykutą przez człowieka, jednak Ackerman nie był tego pewien. Jeszcze raz zamieszał fasolę i wyjrzał z namiotu, żeby zobaczyć, czy wiatr nie porwał anteny telefonu satelitarnego. Była na miejscu, wrócił więc do środka i sprawdził pocztę elektroniczną. Nie pamiętał, że jest

Boże Narodzenie, ale przypomniały mu o tym życzenia świąteczne od rodziny i przyjaciół. Kiedy odpisywał na e-maile, poczuł smutek. Są święta, większość Amerykanów jest ze swoimi bliskimi, a on tkwi samotnie na pustkowiu i goni za marzeniem, w którego istnienie przestał wierzyć. Smutek stopniowo zastąpiła złość. Ackerman zapomniał o fasoli, chwycił ze stołu lampę naftową i poszedł w głąb groty. Stanął tam i zaczął przeklinać pod nosem bieg wypadków, który zaprowadził go na dalekie i zimne pustkowie w najświętszą z nocy. Wszystkie badania mikroskopowe i staranne oględziny nic nie dały. Nic tu nie ma - to jakaś bzdura. Jutro zacznie zwijać obóz. Załaduje namiot i zapasy na sanie przyczepione do skutera śnieżnego i gdy tylko pogoda się poprawi, pojedzie do najbliższego miasta, Angmagssalik, odległego o sto sześćdziesiąt kilometrów. Grota Bogów pozostanie mitem. Narastał w nim gniew. Wykrzyknął przekleństwo, zamachnął się lampą i rzucił ją. Poszybowała łukiem w powietrzu i trafiła w sklepienie groty. Szklany klosz roztrzaskał się o skałę i wokół rozprysnął się płonący płyn. Nagle, jakby za sprawą magii, ogień na sklepieniu został wessany do czterech szczelin nad głową Ackermana, które tworzyły kwadrat. Sklepienie, pomyślał. Nigdy go nie badaliśmy. Pobiegł z powrotem na front groty, otworzył drewnianą skrzynię i wyjął cienkie aluminiowe rury. Używali ich do rozpościerania na podłodze siatki do dokładnych badań archeologicznych. Każda rura miała metr dwadzieścia długości. Ackerman pogrzebał w nylonowym worku ze sprzętem, znalazł taśmę samoprzylepną i połączył nią rury. Miał teraz tyczkę o długości trzech metrów i sześćdziesięciu centymetrów. Chwycił ją jak oszczep i wrócił w głąb groty. Rozbita lampa leżała na podłodze i wciąż płonęła. Była wgnieciona i bez klosza, ale dawała światło. Spojrzał w górę. Dym ze spalonej nafty pozostawił na sklepieniu ledwo widoczny zarys kwadratu. Ackerman ustawił tyczkę pionowo i naparł wolno na sklepienie.