wotson

  • Dokumenty43 353
  • Odsłony2 058 544
  • Obserwuję1 386
  • Rozmiar dokumentów64.9 GB
  • Ilość pobrań1 547 045

Sam Bourne - Rachunek zemsty

Dodano: 3 lata temu
R E K L A M A

Informacje o dokumencie

Dodano: 3 lata temu
Rozmiar :1.6 MB
Rozszerzenie:pdf

Moje dokumenty

wotson
EBooki - alfabetycznie, wg imion
S

Sam Bourne - Rachunek zemsty.pdf

wotson EBooki - alfabetycznie, wg imion S Sam Bourne
Użytkownik wotson wgrał ten materiał 3 lata temu. Od tego czasu zobaczyło go już 7 osób, 18 z nich pobrało dokument.

Komentarze i opinie (0)

Transkrypt ( 25 z dostępnych 451 stron)

Sam Bourne

Rachunek zemsty Z angielskiego przełożył: Krzysztof Obłucki Tytuł oryginału: The Final Reckoning Dia Sarah: Ani l’dodi, v’dodi Ii

Prolog Długopis zawisał wielokrotnie nad tymi kartkami. Tak bardzo chciałem przelać na nie moją historię – ale się wahałem. Za każdym razem zaczynałem zdanie jedynie po to, żeby po chwili się wycofać. Nawet w tym momencie długopis ciąży mi w dłoni. Jednak nie zostało wiele czasu, teraz już to wiem. Rozumiem, że gdybym miał zostawić te strony puste, wszystko, czego byłem świadkiem, poszłoby na zawsze w niepamięć. Dlatego proszę o wybaczenie, jeśli to, co tu przeczytacie, wyda się drastyczne i będzie was prześladowało tak samo, jak prześladowało mnie. Nie będzie tu żadnej przesady, żadnych kłamstw. Może nie powiem wszystkiego, niemniej wyjawię samą prawdę. Jest tu to, co się stało. Niektórzy z was już o tym wiedzą, inni nie. W tej chwili to moja historia, ale wkrótce będzie też wasza. Rozdział 1 Dzień odmieniający życie albo je kończący rzadko poprzedza ostrzeżenie. Nie ma żadnych znaków na niebie, żadnych czarnych kruków na słupie, żadnej ścieżki dźwiękowej w tonacji mol. Dla Felipe Tavaresa, pracownika ochrony w Organizacji Narodów Zjednoczonych w Nowym Jorku, 23 września zaczął się jak zwykły poniedziałek. Przyjechał z Long Island pociągiem o 6.15, kupił cappuccino i babeczkę z jagodami, co było ustępstwem wobec żony, machnął przepustką facetom przy drzwiach i skierował się do podziemi gmachu organizacji, w której pracował przez ostatnie trzy lata. Otworzył tam swoją szafkę, wyjął niebieski mundur funkcjonariusza służb ochrony ONZ, uzupełnił go pasem z szelką naramienną oraz

mosiężną odznaką, która nadal budziła w nim poczucie dumy, i ubrał się przed rozpoczęciem zmiany. Potem poszedł do magazynu broni, żeby pobrać sprzęt. Wręczył tam identyfikacyjną kartę chipową ze zdjęciem, pobrał glocka 9 mm, standardowe wyposażenie większości funkcjonariuszy tych miniaturowych służb policyjnych odpowiedzialnych za ochronę międzynarodowego obszaru, jakim był teren Organizacji Narodów Zjednoczonych, i wszystkiego, co się na nim znajdowało. Felipe wyjął amunicję z kieszeni w pasie i załadował, ostrożnie wkładając naboje do magazynka, żeby uniknąć przypadkowego strzału. Kiedy broń znalazła się już w kaburze przy pasie razem z pałką model policyjny P38 z rączką, gazem pieprzowym i kajdankami, ruszył do znajdującej się w podziemiach „przygotowalni”. Tam zajął swoje miejsce w szeregu, gdzie on i jego koledzy ochroniarze zostali poddani przeglądowi przez oficera, który sprawdzał, czy podwładni mu mężczyźni i kobiety są schludni, trzeźwi i gotowi do służby. Skoro to zostało załatwione, skierował się z powrotem do głównego wejścia przy Pierwszej Alei pomiędzy ulicami Czterdziestą Piąta a Czterdziestą Szóstą, żeby zacząć, jak przypuszczał, kolejny długi dzień sprawdzania przepustek i udzielania odpowiedzi na pytania turystów. Było dość ciepło, choć deszcz wisiał w powietrzu, dlatego włożył nieprzemakalną pomarańczowo-czarną pelerynę. Praca zapowiadała się na bardzo nudną, ale on się tym nie przejmował. Felipe Tavares marzył wcześniej o ucieczce od harówki w małej portugalskiej mieścinie, gdzie się urodził i dorastał, i gdyby szybko się z niej nie wyniósł, pewnie by tam umarł. Udało mu się jednak i znajdował się teraz w Nowym Jorku, a już samo to było wystarczająco ekscytujące. * * *

W tym samym momencie, po drugiej stronie miasta w Tribece, w jednej z bocznych ulic będącej właściwie zaułkiem, Marcus Mack dokonywał porannych rutynowych czynności. Afroamerykanin przed trzydziestką, noszący luźne, powycierane dżinsy, z głową pokrytą dredami i wyświechtaną torbą Crumplera na laptop przewieszoną przez ramię, sprawdzał swój zaparkowany samochód. Gdyby ktoś go obserwował, pomyślałby, że jest po prostu dumny z podrasowanego, choć starego pontiaca, i że klękając przy tylnym kole od strony kierowcy, sprawdza ciśnienie w oponie. Prawdopodobnie nie spostrzegłby, że maca wgłębienie nad kołem i znajduje przymocowany tam taśmą klejącą telefon komórkowy. Marcus wziął go i zaczął iść. Może minutę później telefon zadzwonił, zgodnie z oczekiwaniami Marcusa. Głos w słuchawce brzmiał znajomo, ale Marcus i tak dobrze wiedział, że nie musi się witać. Usłyszał cztery słowa: „Kawiarnia Athens, siódma trzydzieści” – a potem ten ktoś się rozłączył. Na rogu ulicy bez żadnych ceregieli Mack wyrzucił telefon do kosza na śmieci. W kawiarni panował tłok, tak jak lubił prowadzący go agent. Marcus wypatrzył go od razu na stołku przy oknie, kolejny szary garnitur czytający gazetę. Zajął miejsce obok i wyciągnął laptopa. Nie nawiązali kontaktu wzrokowego. Telefon agenta zadzwonił, a on udawał, że odebrał połączenie. W rzeczywistości mówił do Marcusa, którego oczy pozostawały wpatrzone w monitor komputera stojącego przed nim. – Wykryliśmy ruchy w Brighton Beach. Rosjanin. Nie musiał mówić nic więcej. Marcus wiedział o Rosjaninie, podobnie jak pozostali członkowie jego zespołu z wydziału wywiadu nowojorskiej policji.

Rosjanin był handlarzem broni, którego namierzono przed rokiem. Wydział miał wystarczająco materiału, żeby faceta od razu zamknąć, ale z góry przyszło polecenie: „Zostawić go w grze”. To była znana taktyka. Pozostawić złego gościa w interesie, obserwować, kto do niego przychodzi i kto od niego wychodzi, i mieć nadzieję, że doprowadzi do jeszcze gorszych typów. Zarzuć płotkę, złowisz rekina. – Kamera monitorująca zarejestrowała mężczyznę w czerni wchodzącego do lokum Rosjanina zeszłej nocy i wychodzącego godzinę później. Ślad za nim prowadził do hotelu Tudor przy zbiegu Czterdziestej Drugiej Ulicy i Drugiej Alei. Marcus nie reagował, nie przerywał stukania w klawisze, dla całego świata wyglądał jak zwykły mieszkaniec miasta przeszukujący bibliotekę iTunes. Ale wiedział, co oznaczała ta lokalizacja. Tudor był hotelem znajdującym się prawdopodobnie najbliżej gmachu ONZ. A to był wielki tydzień dla ONZ. Głowy państw z całego świata zjechały do Nowego Jorku, żeby wygłosić przemówienia na Zgromadzeniu Ogólnym. Agenci amerykańskiej Secret Service szwendali się po całym budynku, przygotowując wizytę prezydenta pod koniec tego tygodnia, ale i bez niego było tam już więcej niż sto celów wartych zachodu, wszystkie ścieśnione w kilku przecznicach na Manhattanie od siedemdziesięciu dwóch, pełnych napięcia godzin. W tygodniu takim jak ten wszystko było możliwe. Jakiś Kurd mógł dokonać zamachu na szefa tureckiego rządu lub baskijski separatysta był zdecydowany wysadzić w powietrze hiszpańskiego premiera, co świetnie by się nadawało do telewizji. – Wczoraj wieczorem założono podsłuch w centrali telefonicznej w hotelu Tudor. Nagrano rozmowę gościa dzwoniącego dziś rano do recepcji, który pytał o godziny zwiedzania ONZ. „Czy to prawda, że turyści mogą bez problemu wejść do samej

izby Rady Bezpieczeństwa?”. – Akcent? – Było to pierwsze słowo wypowiedziane przez Marcusa. – Częściowo brytyjski, częściowo „zagraniczny”. – Okay. – Musisz tam pójść. Nie spuszczaj go z oka. – Wygląd? – Biały mężczyzna. Metr siedemdziesiąt. Ciężka czarna jesionka, czarna wełniana czapka. – Waga? – Trudno powiedzieć. Jesionka jest obszerna. – Wsparcie? – Jest tam drużyna. * * * Felipe Tavares był teraz na zewnątrz. Za nim znajdowało się białe prowizoryczne zadaszenie służące za przedsionek dla gości ONZ – nadal w dobrym stanie po pięciu latach. Z powodu wczesnej pory turystów było niewielu. Jak na razie zjawiali się zwykli pracownicy ONZ, przepustki dyndały im na szyjach niczym naszyjniki. Niewiele pracy dla ochroniarza. Spojrzał w górę na ciemniejące niebo. Nadchodził deszcz. * * * Marcus ustawił się na rogu Czterdziestej Drugiej Ulicy i Drugiej Alei – ciągle nazywanym rogiem Nelsona i Winnie Mandelów – w wejściu do baru McFadden’s. Po przekątnej miał hotel Tudor. Pierwsze krople deszczu okazały się pomocne; dały mu powód do bezczynnego przestawania tutaj. I oznaczały, że portier hotelowy, w

pelerynie i czapce z daszkiem, był zbyt zajęty parasolami i drzwiami taksówek, żeby zwrócić uwagę na podejrzanego faceta z dredami, stojącego po drugiej stronie ulicy. Było tak, jak Marcus lubił; stał się niezauważalny. Wyspecjalizował się w tym w dawniejszych czasach, gdy pracował jako tajny agent w wydziale do spraw narkotyków nowojorskiej policji. Rok wcześniej przeniósł się do wywiadu i teraz cały czas wykorzystywał tę umiejętność. Tysiąc kobiet i mężczyzn wchodzących w skład szpiegowskiej agencji Nowego Jorku, dziedzictwie po 11 września, zachowywało to w sekrecie przed wszystkimi: opinią publiczną, złoczyńcami, a nawet przed kolegami gliniarzami. Czekał dwadzieścia pięć minut, kiedy wreszcie coś zobaczył. Zarys czerni wyłaniający się z obrotowych drzwi hotelu. W chwili gdy postać obracała się w jego stronę, portier ruszył z parasolem, zasłaniając Marcusowi widok twarzy mężczyzny. W momencie gdy parasol się przesunął, czarna postać obróciła się w prawo. W kierunku gmachu ONZ. Marcus odezwał się do urządzenia, które ludzie wokół niego wzięli z pewnością za zestaw słuchawkowy bluetooth do telefonu komórkowego. – Obiekt się porusza. Ruszył za mężczyzną, nie czekając na odpowiedź. Szedł po drugiej stronie sześciopasmowej, zapełnionej samochodami Czterdziestej Drugiej Ulicy, trzymając się kilka kroków z tyłu. – Mamy potwierdzenie rozpoznania? – zatrzeszczał głos w jego uchu. Marcus rzucił kolejne spojrzenie. Mężczyzna był opatulony w grubą, ciemną jesionkę, o której wspominał agent prowadzący, głowę zakrywała mu czarna wełniana czapka nasunięta nisko na czoło, i nie miał więcej niż metr siedemdziesiąt

wzrostu. Obiekt pasował idealnie do opisu mężczyzny widzianego poprzedniej nocy u Rosjanina. Nacisnął guzik przymocowany do rękawa: – Potwierdzam. Rozpoznanie jednoznaczne. Niespodziewanie mężczyzna w czerni zaczął skręcać, jakby sprawdzał, czy ma ogon. Wyszkoleni terroryści nie dają się tak po prostu śledzić. Marcus szybko się obrócił, przenosząc spojrzenie na schody prowadzące do niewielkiego miejskiego placu zabaw. Kątem oka widział, że obiekt nie patrzy już na niego, ale maszeruje przed siebie. Coś w chodzie tego mężczyzny zdziwiło Marcusa. Czyżby lekko utykał? Coś ograniczało mu ruchy, spowalniało go. Szedł jak człowiek niosący duży ciężar. Nagle w polu widzenia znalazła się East River. Doszli do rogu Pierwszej Alei: UN Plaza znajdował się w zasięgu wzroku. Deszcz się nasilał, utrudniając obserwację. Mężczyzna w czerni dotarł do skrzyżowania, ruch był bardzo duży. Marcus trzymał się z tyłu po swojej stronie ulicy, przez cały czas nie spuszczając oczu z obiektu, który przystanął teraz przy pierwszym wejściu na teren Organizacji Narodów Zjednoczonych i czytał tablicę: „Wejście tylko dla pracowników, delegatów, rezydentów i korespondentów”. Obiekt ruszył dalej, oddzielony barierkami z czarnego żelaza od rzędu masztów, na których nie wisiały żadne flagi. Dalej z tyłu majaczyła charakterystyczna krzywa bryła ze szkła i stali, będąca siedzibą ONZ. Marcus przeklął swoją krótką skórzaną kurtkę, beznadziejną przy tej ulewie. Postawił kołnierz, żeby deszcz nie lał mu się po szyi. Wydawało się, że mężczyzna w czerni nie przejmuje się pogodą. Minął następną bramę ONZ, tym razem dla

samochodów, i pomalowaną na zielono budkę wartowniczą. Marcus przystanął na moment w wejściu do banku Chase. W chwili gdy to zrobił, ogromny autokar turystyczny – bez wątpienia z ogromnymi turystami – wjechał na podjazd przed frontem gmachu ONZ pomiędzy ulicami Czterdziestą Piątą a Czterdziestą Szóstą. – Straciłem go z oczu, straciłem go z oczu! – zawołał do mikrofonu. – Mam go – powiedział od razu inny głos w eterze, spokojny. – Obiekt zatrzymał się przed główną bramą. Marcus ruszył z miejsca, usiłując ominąć autokar bez zwracania na siebie uwagi. W jego słuchawce ponownie rozległ się trzask. – Obiekt znowu jest w ruchu. W porządku, pomyślał Marcus z ulgą. Fałszywy alarm. Najwyraźniej mężczyzna w czerni nie próbował wejść do budynku ONZ. Autokar w końcu odjechał i Marcus znów dobrze widział obiekt, który szedł teraz Pierwszą Aleją. Przyśpieszał lekko, bo droga prowadziła stromo w dół. Ale nie był to krok człowieka odprężonego. Marcus widział, że mężczyzna w skupieniu ogląda badawczo ogród po drugiej stronie ogrodzenia. Zrównał się z wielką, niesamowitą rzeźbą przedstawiającą zabicie smoka – bestię najwyraźniej zrobiono ze starego działa artyleryjskiego – i zatrzymał się, jakby czegoś szukał. Marcus zmrużył oczy. Czyżby rozglądał się za innym, niepilnowanym wejściem na teren ONZ? Jeśli tak było, to go nie znalazł. Teraz, mając jasność sytuacji, mężczyzna zawrócił i skierował się do głównego wejścia. * * * Radio Felipe Tavaresa było pękate, przestarzałe i gdy padał deszcz ledwie było

w nim coś słychać. Oddzielenie trzasków statycznych od reszty dźwięków przychodziło z trudem. Ale słowo „Alarm” rozległo się wystarczająco wyraźnie, zwłaszcza że powtórzono je dwukrotnie. – Dowódca ochrony do posterunków przy głównym wejściu, mówi dowódca ochrony do posterunków przy głównym wejściu. – Felipe rozpoznał akcent: facet pochodził z Wybrzeża Kości Słoniowej i zaczął pracę przed trzema miesiącami. – Mamy informacje o możliwym zagrożeniu bezpieczeństwa budynku. Podejrzany to mężczyzna, metr siedemdziesiąt, ubrany w grubą czarną jesionkę i ciemną wełnianą czapkę. Na razie brak innych szczegółów, ale zachowajcie czujność. Zatrzymujcie każdego, kto pasuje do tego opisu. Felipe nie przetrawił jeszcze dobrze tej wiadomości, kiedy spostrzegł niewyraźną czarną postać idącą energicznie z opuszczoną głową w kierunku bramy, której pilnował. * * * Marcus przechodził teraz na drugą stronę Pierwszej Alei i usiłował coś zrozumieć z głosu w słuchawce mimo natężenia ruchu na ulicy. – ...wchodzą na teren ONZ. Powtarzam, agenci nie wchodzą na teren ONZ. Zatrzymał się przy krawężniku podjazdu, zaledwie kilka metrów od mężczyzny, którego śledził od ponad dziesięciu minut, i patrzył, jak tamten przechodzi szybko przez bramę i kieruje się ku niewielkiemu placykowi przed białym zadaszeniem. Wszedł na terytorium ONZ: w tym samym momencie oficjalnie był poza ich zasięgiem. Marcus widział jedynie plecy tego mężczyzny. Strach zacisnął mu żołądek. * * *

Z miejsca, gdzie stał po drugiej stronie placyku, Felipe dostrzegł jedynie fragment profilu twarzy mężczyzny, bo czapka i kołnierz resztę zasłaniały. Ale idealnie pasował do opisu podanego przez dowódcę ochrony. Felipe patrzył, jak mężczyzna przystanął, jakby kontemplował to, co miał przed sobą. Potem zrobił trzy kroki naprzód i ponownie się zatrzymał. Co takiego robił? Ochroniarz czuł, że dłonie mu wilgotnieją. Nagle zdał sobie sprawę, jak wiele osób znajdowało się wokół, całe dziesiątki przechodziły między nim a facetem w czarnej jesionce. Tak dużo ludzi. Zastanawiał się, czy powinien coś przekazać przez radio, ale mógł jedynie patrzeć, zmrożony, ze wzrokiem utkwionym w jesionkę. Padało, ale na pewno nie było zimno. Dlaczego zatem jesionka była taka gruba, taka ciężka? Odpowiedzi, jakich sam sobie udzielił na te pytania, sprawiły, że ogarnęła go fala nudności zaczynająca się w żołądku i kończąca w gardle. Felipe rozejrzał się dookoła, rozpaczliwie pragnąc zobaczyć szóstkę ochroniarzy pojawiających się w pobliżu, ludzi, którzy samą obecnością podjęliby za niego decyzję. Chciał użyć radia – „Uważany za podejrzanego może być uzbrojony w bombę. Powtarzam, uważany za podejrzanego może być uzbrojony w bombę!” – ale jeśli to jedynie sprowokuje go do działania? Felipe Tavares stał sparaliżowany. Mężczyzna ponownie zaczął iść, teraz był już tylko o kilka metrów od zadaszenia. Felipe pomyślał, że może powinien poczekać, pozwolić mu przejść przez drzwi, żeby tam zatrzymała go ochrona. Nie miałby wtedy szans: nigdy nie przeszedłby przez wykrywacze albo rewizję. Ale on by się tym nie przejął. I to właśnie, co Felipe uświadomił sobie tak nagle, gdy krew odpłynęła mu z twarzy, było najbardziej przerażające w tej sytuacji. Tego mężczyzny nic nie mogło przestraszyć.

Teraz obiekt znowu zmienił kierunek, cały czas będąc tyłem do Felipe, i obrócił się twarzą do ulicy. Felipe chciał krzyknąć, zażądać, by mężczyzna stanął i podniósł ręce. Tyle że to, jak się domyślał, mogło mieć fatalne następstwa. Kiedy tylko podejrzany zorientowałby się, że został zdemaskowany, mógłby w tej samej chwili nacisnąć guzik. A przecież wokół było tylu ludzi... Felipe nie zastanawiał się, co zrobić. Po prostu sięgnął po broń. W tym momencie zobaczył przed sobą, za czarnymi żelaznymi prętami, dwóch mężczyzn, z których jeden był młody, czarny i z dredami. Obaj unosili ręce, pokazując wnętrza dłoni, jakby się poddawali. Prawdziwe przerażenie na ich twarzach, wypisana na nich śmiertelna panika, wystarczyły Felipe. Jednym ruchem wyciągnął broń i wycelował w mężczyznę ubranego na czarno. Chwilę, która nastąpiła później, Felipe Tavares będzie przeżywał raz po raz, zwykle w zwolnionym tempie, aż do ostatniego tchu. Przez resztę życia będzie to ostatni obraz, jaki zobaczy tuż przed zaśnięciem i pierwszy po przebudzeniu każdego ranka. Wypali mu się piętnem na wewnętrznej stronie powiek. Tamci dwaj mężczyźni osłupieli, byli nie tylko przerażeni, lecz także zaszokowani tym, na co patrzyli. Jeden z nich wykrzyknął tylko: „Nie!”. * * * Felipe był pewny tego, co zaszło. Mężczyzna w czerni rozpiął oczywiście jesionkę, odsłaniając znajdującą się pod nią kamizelkę z ładunkami wybuchowymi. Dwaj mężczyźni po drugiej stronie ogrodzenia zobaczyli, że miał zamiar wysadzić się w powietrze. Przerażenie na twarzy mężczyzny z dredami i jego okrzyk podziałały na Felipe niczym ładunek elektryczny, przenikający jego prawe ramię i palce. Pociągnął za cyngiel raz i drugi i patrzył, jak mężczyzna opadł na kolana i

powoli osunął się na ziemię, nawet z pewną gracją, niczym wyburzany komin. Felipe nie mógł się ruszyć. Stał i nadal celował do mężczyzny, który leżał teraz bezwładnie nie dalej niż pięć metrów od niego. Przez moment nic nie słyszał. Żadnego echa wystrzałów. Żadnych krzyków, kiedy tłum rozproszył się niczym stadko gołębi. Żadnego alarmu uruchomionego w gmachu ONZ. Pierwszy głos, jaki dotarł do niego, należał do koleżanki z ochrony, która wybiegła spod zadaszenia na dźwięk strzałów. Stanęła teraz nad ciałem, powtarzając w kółko jedno słowo: – Nie, nie, nie. Niepewnym krokiem, na miękkich nogach, Felipe podszedł do czarnej postaci, otoczonej przez poszerzającą się kałużę krwi. I w jednej chwili zrozumiał. Tu, u jego stóp, nie leżał trup zamachowca-samobójcy. Nie było śladu materiałów wybuchowych wypełniających kamizelkę. Okrywała ona jedynie ciało i kości człowieka, podziurawione i nieruchome. Felipe mógł się nawet przekonać, dlaczego mężczyzna nosił grubą jesionkę we wrześniu. Pojął teraz wszystko i tragedia tego, co się stało, sprawiła, że ugięły się pod nim kolana. Felipe Tavares i powiększający się tłum ochroniarzy, którzy zaczynali go otaczać, patrzyli na to samo. Na trupa siwowłosego i bardzo starego człowieka. Rozdział 2 Nastał moment ciszy trwający może dwa uderzenia serca, a potem wybuchła wrzawa. Rozległy się oczywiście krzyki – najpierw jakiś mężczyzna zaskowyczał coś w języku, który rozumiało kilka osób w jego pobliżu – a potem zaczęły wrzeszczeć

trzy kobiety, które chwilę wcześniej pozowały do zdjęcia na tle popartowskiej rzeźby przedstawiającej pistolet z lufą zawiązaną na supeł. Upadły na ziemię, gardła miały zaciśnięte ze strachu, ale teraz dawały upust swemu przerażeniu, głośno niczym kościelne dzwony. Wkrótce słychać było płacz, krzyki i ledwie słyszalny głos mężczyzny wpatrzonego w kawałek ludzkiej kości, która upadła u jego stóp, mamroczącego we własnym języku: – Dobry Boże. Niektórzy z ochroniarzy spod zadaszenia wpadli w panikę, ktoś włączył alarm przeciwpożarowy. Reszta pamiętała schemat zachowania przyswojony na szkoleniu. Odbiegli od stanowisk przy wykrywaczach i niczym wartownicy w pośpiechu zajmowali miejsca przy wszystkich wejściach, wymachując bronią. Siedziba Organizacji Narodów Zjednoczonych była zamykana. Dwóch kolegów Felipe Tavaresa wzięło go między siebie, odprowadzali pechowego ochroniarza od ciała, które niczym nieokryte i przez nikogo niedotykane leżało na ziemi. Tavares gadał jak najęty, paplał o jakichś mężczyznach, których widział przy bramie, opisywał przerażenie na ich twarzach – ale kiedy jego kumple ze zmiany spojrzeli w tamtą stronę, nikogo nie zobaczyli. Hałas wkrótce się nasilił. Niecałe półtorej minuty po strzałach, na UN Plaza pojawiły się pierwsze z czterdziestu radiowozów nowojorskiej policji, ich koguty błyskały, syreny wyły: to był „nalot”, jaki ćwiczyli wielokrotnie po 11 września. Siły policji Nowego Jorku błyskawicznie kryły wyznaczone miejsce. Z kilku wozów wypadły drużyny SWAT, mężczyźni w kamizelkach kuloodpornych, uzbrojeni w karabiny automatyczne, szarżowali niczym szeregowcy szturmujący plaże Normandii. Wkrótce otoczyli cały teren ONZ, z karabinami wycelowanymi w

przerażony tłum mężczyzn i kobiet znajdujących się w środku. Nowojorscy policjanci uzbrojeni w broń automatyczną kalibru .50 wstrzymali cały ruch na Pierwszej Alei, blokując ją od północy i południa, od Trzydziestej aż do Pięćdziesiątej Dziewiątej Ulicy. Siedziba ONZ znalazła się teraz w centrum „sterylnej strefy” długiej na trzydzieści przecznic. Ponieważ Pierwsza Aleja była główną arterią wschodniej części Manhattanu, Nowemu Jorkowi groziło zakorkowanie. W powietrzu unosiły się już cztery policyjne helikoptery Augusta A119 wyposażone w „superszpiega” – kamery termowizyjne wysokiej rozdzielczości – tworząc improwizowaną strefę zakazu lotów nad całym terenem. W tym samym czasie policyjne łodzie motorowe z baz w Throgs Neck, na Brooklynie i nabrzeżu Queens wypłynęły na East River. Nikt nie mógł teraz dostać się na teren Organizacji Narodów Zjednoczonych lub stamtąd wydostać wodą lub powietrzem. Wkrótce zjawił się szef policyjnych służb wywiadowczych. Ku swemu zadowoleniu znalazł się tam przed Charlesem „Chuckiem” Rileyem, komendantem okręgowym policji, którego kawalkada samochodów i motocykli nadjechała chwilę później. Obaj kiwali głowami usatysfakcjonowani, oglądając blokadę terenu. Ich adiutanci będą przez resztę dnia informowali dziennikarzy o tym, że zaistniało podejrzenie ataku terrorystycznego na jeden z „bardzo ważnych obiektów” w mieście, na co Nowy Jork odpowiedział akcją „sprawnych i śmiercionośnych sił”. Ale kiedy wysiedli z samochodów i przywitali się, wymieniając uścisk dłoni, obaj natychmiast zorientowali się w naturze wspólnego problemu. Mogli podejść do zamkniętej teraz stalowej bramy ONZ, ale ani kroku dalej. Tam, na granicy suwerenności Stanów Zjednoczonych, kończyła się władza nowojorskiej policji. Popatrzyli jedynie w oczy dwóm mężczyznom przy wejściu, z których jeden był

policjantem z Montenegro, a drugi pochodził z Belgii. Komendant był pewny, że widział, jak obu trzęsą się ręce. * * * W środku, na trzydziestym czwartym piętrze, podsekretarz generalny do spraw prawnych usłyszał alarm przeciwpożarowy, zanim dotarło do niego cokolwiek innego. Henning Munchau zerwał się na równe nogi. Spojrzał na biuro: nikogo nie było, zbyt wczesna pora. Wybrał numer do stanowiska ochrony przy głównym wejściu, ale telefon dzwonił i dzwonił. Spojrzał przez okno, zastanawiając się przez sekundę, czy zobaczy boeinga 747 na niebie, większego i lecącego niżej niż powinien z zamiarem wbicia się w szklaną osłonę siedziby ONZ, co przyniosłoby śmierć ośmiu tysiącom ludzi, którzy tam pracowali, oraz całkiem sporej liczbie przywódców państw z całego świata. Wtedy też wbiegł jego zastępca, Brazylijczyk, pobladły na twarzy. Z trudem mówił, ale nie tylko dlatego, że brakowało mu tchu. – Henning, myślę, że powinieneś natychmiast tam pójść. * * * Osiemnaście minut po oddaniu przez Felipe Tavaresa fatalnego strzału, Henning Munchau znalazł się przy martwym mężczyźnie, którego ciała nadal nikt nie dotknął poza tym, że ktoś okrył go nieprzemakalną peleryną. Deszcz nie przestawał padać. Obok niego stał podsekretarz generalny do spraw bezpieczeństwa i ochrony oniemiały z wrażenia. Obu poinformowano właśnie pokrótce o sytuacji, przekazując jedynie najważniejsze szczegóły wydarzeń. Munchau widział dyskotekę świateł na obwodzie terenu ONZ i niewielką armię nowojorskich policjantów, co sprawiło, że poczuł się jak mieszkaniec średniowiecznego zamku w pierwszy dzień oblężenia.

Po drugiej stronie ogrodzenia dostrzegł teraz twarz, którą rozpoznał, jej zdjęcie bowiem prawie nie schodziło z pierwszych stron nowojorskich gazet. To człowiek nazywany „Komem”. Jednym słowem będzie się musiała odbyć prawna narada pod gołym niebem, na stojąco i w strugach deszczu. – Komendancie, nazywam się Henning Munchau, naczelny prawnik Organizacji Narodów Zjednoczonych. – Miło pana poznać, Munchau – powiedział komendant, ale ani jego twarz, ani ton głosu na to nie wskazywały. – Najwyraźniej doszło tu do incydentu. – W rzeczy samej. – Nie możemy wejść na ten teren i podjąć odpowiednich działań, chyba że oficjalnie nas o to poprosicie – mówił formalnym tonem, z południowym akcentem. – Wygląda na to, że już zareagowaliście i to całkiem widowiskowo, komendancie. – Choć Munchau był Niemcem, mówił bardzo płynnie po angielsku, który brzmiał z lekka australijsko: zarówno jeśli chodziło o akcent, jak i idiomy, co ponoć było spuścizną po czasach jego służby w misji ONZ w Timorze Wschodnim. Riley wzruszył ramionami. – Nie możemy wejść na teren bez waszego pozwolenia. A zapewniam pana, że nie macie wystarczających sił, żeby poradzić sobie z zamachem terrorystycznym. Henning starał się ukryć ulgę. Oznaczało to bowiem, że nowojorska policja nie wiedziała jeszcze o zabitym człowieku. Dzięki temu zyskiwał na czasie. – Ma pan rację – odparł Munchau, uderzony osobliwością prowadzenia rozmowy przez stalowe pręty ogrodzenia w deszczu, niczym w czasie odwiedzin w więzieniu na otwartej przestrzeni. Zazdrościł komendantowi parasola. – Ale chyba musimy wcześniej ustalić jakieś warunki.

Policjant uśmiechnął się blado. – Śmiało, proszę. – Policja wkracza, ale tylko na żądanie Organizacji Narodów Zjednoczonych i wtedy jej podlega. – Żadnego podlegania. Jeśli nas wpuścicie, to nasze śledztwo. Wszystko albo nic. – W porządku, ale bez tego. – Wskazał w kierunku drużyn SWAT z bronią gotową do strzału. – To nie jest rozwiązanie, na jakie ONZ może się zgodzić. Nie jesteśmy w Kabulu. – Munchau spostrzegł, że Riley się zjeżył, dlatego dodał: – To nie jest Bagdad. – W porządku, minimalny pokaz siły. – Mówię o jednym lub dwóch uzbrojonych ludziach, którzy towarzyszyliby pańskim detektywom. – Załatwione. – I pańskie śledztwo będzie kontrolowane przez cały czas przez reprezentanta ONZ. – Przez reprezentanta? – Prawnika. Z mojego zespołu. – Prawnika? Jezu Chryste... – To są nasze warunki. Munchau patrzył, jak komendant zastanawia się, wiedząc, że nie bardzo może odmówić. Istnieje podejrzenie ataku terrorystycznego w Nowym Jorku, zatem nowojorska policja musi się zaangażować. „Kom” nie mógłby przecież pokazać się w telewizji i powiedzieć, że policja nie podjęła żadnych działań z jakichś tam powodów. Munchau był pewny, że Riley będzie raczej wolał stanąć przed kamerami

już za godzinę i zapewnić nowojorczyków, że ma wszystko pod kontrolą. Podjechała czarna limuzyna, której towarzyszyły radiowozy na sygnale. Za nimi podążały dwie ciężarówki telewizji satelitarnej, które najwyraźniej otrzymały pozwolenie na wjazd. Przybył burmistrz. – Dobra – powiedział komendant, zerkając ponad ramieniem. – Zgadzam się. Munchau podał mu rękę przez pręty, a policjant uścisnął ją pośpiesznie. Munchau skinął do strażnika ONZ przy bramie, który gmerał przez chwilę przy zamku, zanim ją otworzył. Widząc, że dziennikarz telewizyjny zmierza w jego stronę, Munchau oznajmił donośnym głosem: – Panie komendancie, witamy na terenie Organizacji Narodów Zjednoczonych. Rozdział 3 Szef gabinetu sekretarza generalnego potrzebował trochę czasu na zorganizowanie spotkania. Kiedy doszło do strzelaniny, poza Munchauem i jego odpowiednikiem z ochrony najwyżsi rangą urzędnicy ONZ, reszta elitarnego kwintetu podsekretarzy generalnych, byli w drodze do siedziby organizacji. (W ONZ prawie wszyscy pracowali do późna, ale nie zaczynali zbyt wcześnie). Z powodu zamknięcia Pierwszej Alei nikt nie dotarł do UN Plaza przed godziną dziesiątą. Teraz zebrali się wreszcie w Centrum Sytuacyjnym. Co bardziej cyniczni pracownicy zawsze uśmiechali się, słysząc tę nazwę. Zbudowane w następstwie wydarzeń z 11 września, to solidnie opancerzone, wspaniale wyposażone i ściśle tajne miejsce narad było bez wątpienia wzorowane na legendarnym Pokoju Sytuacyjnym w Białym Domu. Ale oczywiście Organizacja Narodów Zjednoczonych nie mogła sobie pozwolić na małpowanie Amerykanów: wielu nieprzyjaciół Stanów

Zjednoczonych w ONZ by tego nie tolerowało. Podobnie też nie można było dopuścić do sytuacji, w której Amerykanie mogliby pomyśleć, że sekretarz generalny ONZ ma aspiracje przewyższające jego pozycję i wyobraża sobie, że jest równy prezydentowi USA. Dlatego w ONZ nie było Pokoju Sytuacyjnego, ale Centrum Sytuacyjne, co stanowiło ogromną różnicę. Pośrodku stał solidny stół z blatem na wysoki połysk, każde miejsce przy nim było wyposażone w gniazdka i przyciski służące wszelkim formom komunikacji, w tym nawet symultanicznym tłumaczeniom. Naprzeciw stołu znajdowała się ściana z wmontowanymi supernowoczesnymi urządzeniami do wideokonferencji: sześć ekranów plazmowych, które dawały się w jednej chwili przestawić na obraz z satelity, przekazywany zabezpieczonym łączem z misji ONZ na całym świecie. Sekretarz generalny nigdy nie był w podróżach krócej niż przez jedną trzecią roku, ale istnienie Centrum Sytuacyjnego oznaczało, że nie zawsze musiał opuszczać Nowy Jork, jeśli chciał porozmawiać ze swoimi ludźmi. Przede wszystkim jednak miało ono służyć w chwilach, gdy działo się coś złego. Tym razem nie było potrzeby nawiązywania łączności wideo: niebezpieczeństwo pojawiło się tutaj, w Nowym Jorku. Szef gabinetu, podobnie jak jego przełożony był Finem, zaczął od wyjaśnienia, że budynek jest częściowo zamknięty i dostęp do niektórych miejsc lub prawo ich opuszczenia mają tylko osoby do tego upoważnione. Nikt nie może wejść lub wyjść bez wyraźnej zgody radcy prawnego. Zostało to wcześniej ustalone z policją nowojorską, która chciała przesłuchać wszystkich świadków, nawet gdyby oznaczało to rozmowę z całą kadrą pracowniczą ONZ. Szef gabinetu potwierdził następnie, że samego sekretarza generalnego nie było w tym czasie na UN Plaza. Brał wtedy udział w śniadaniu wydanym na jego cześć w

hotelu Four Season i dopiero teraz jechał, przedzierając się przez horrendalne korki. Powiedział zebranym, że szef celowo podjął decyzję kontynuowania zaplanowanych zajęć, bo w przeciwnym razie byłoby to „przyznaniem zwycięstwa tym, którzy chcą zaburzyć nasz sposób funkcjonowania”. Wzbudziło to rzecz jasna aplauz wśród słuchających, ale Henning Munchau jedynie się skrzywił. Nie tylko dlatego, że brzmiało to jak prymitywne podlizywanie się nowojorczykom, odwołujące się do ich własnej retoryki sprzeciwu po 11 września. I nie dlatego, że uznał to za zręczne posunięcie polityczne nowego sekretarza generalnego, by być z własnymi ludźmi, gdy najwyraźniej zostali zaatakowani. Ale przede wszystkim dlatego, że sekretarz generalny stworzył teraz przepaść między tym, czego dowiedziała się opinia publiczna o porannym incydencie – odważnie stłumionym zamachu terrorystycznym – a faktycznym stanem rzeczy znanym Henningowi. Szef gabinetu wyjaśnił, że technicy starają się połączyć z sekretarzem generalnym przez zestaw głośnomówiący. – Proponuję, żebyśmy tymczasem ustalili, co wiemy, i opracowali opinie, które przedstawimy sekretarzowi generalnemu. Czy możemy zacząć od ciebie, Henri? Podsekretarz odpowiedzialny za oenzetowski personel ochrony na całym świecie opuścił wzrok na notatki, które zrobił pośpiesznie w czasie, gdy dowódca ochrony zapoznawał go pokrótce z sytuacją, i tłumaczył je teraz z francuskiego, bo zapisał je w tym języku. – Rozumiemy, że przed głównym wejściem dla gości między ulicami Czterdziestą Piątą a Czterdziestą Szóstą o godzinie ósmej pięćdziesiąt jeden został zastrzelony człowiek przez członka służb ochrony i bezpieczeństwa ONZ. Obserwowała go grupa z wydziału wywiadu nowojorskiej policji, która pozostawała

z nami w łączności i to przez nią uznano, że ten człowiek stanowił bezpośrednie zagrożenie dla Organizacji Narodów Zjednoczonych. Taką informację otrzymał dowódca ochrony i przekazał ją swoim ludziom pełniącym służbę, w tym funkcjonariuszowi, który użył broni, wierząc, że podejrzany człowiek jest zamachowcem-samobójcą. – I ten człowiek nie żyje? – Tak. – Co jeszcze wiemy? Czy siedzibie grozi jakieś niebezpieczeństwo? – Procedurę zamknięcia wykonano bez zarzutu. Budynek jest teraz zabezpieczony. Nie mamy powodu przypuszczać, że był to początek serii ataków. – A to dlaczego? Henri Barr się zawahał. Spojrzał na Henninga, który lekko skinął mu głową. – Ponieważ przypuszczamy, że zabity mężczyzna nie pasuje do opisu podanego przez policję. – Co to, do cholery, znaczy? – odezwał się podsekretarz generalny do spraw pomocy humanitarnej, biały Południowoafrykańczyk, były komunista, który zasłynął z działalności w ruchu zwalczającym apartheid. Jego wyczulenie na kłamstwo było powszechnie znane. – To znaczy, że człowiek, którego zastrzelono, okazał się stary. – Stary? – Tak, to był bardzo stary mężczyzna. – Barr stracił dech przy końcu zdania i

głośno przełknął ślinę. – Ale jego ubranie pasowało do opisu i naprawdę wyglądało jak strój zamachowca-samobójcy. – Och, daj spokój. Był ubrany jak zamachowiec z bombą i dlatego go zabiliśmy? Szef gabinetu przejął inicjatywę. To nie był czas na popisy albo kłótnię, choć czuł, jak w pomieszczeniu rośnie poziom adrenaliny. – Co miałeś na myśli, Henri, mówiąc „stary”? – Szacujemy, że miał siedemdziesiąt lat, może więcej. – Czy chociaż przypominał muzułmanina? – Było to pytanie, które kilka osób chciało zadać, ale nie ośmieliło się tego zrobić. Niemniej Anjhut Banerjee, hinduska podsekretarz do spraw utrzymania pokoju, nie miała podobnych zahamowań. – Nie – odpowiedział Barr, zerkając na notatki. – Wszystko wskazuje, że nie. – Dobry Boże – powiedziała Banerjee, opadając na fotel. – Zdajecie sobie sprawę, co to oznacza, prawda? – dodała, patrząc wprost na szefa gabinetu. – Byłam w Londynie, kiedy policja zastrzeliła jakiegoś elektryka w metrze, pochodzącego z Brazylii, bo ich zdaniem wyglądał na zamachowca-samobójcę. Zupełnie niewinny człowiek. – Głośno wypuściła powietrze, co było skróconą formą komunikatu: „Nawet nie wiecie, co za szambo nas czeka”. – Jakie grożą nam konsekwencje, Henning? – zapytał szef gabinetu, patrząc na prawnika. – To znaczy, jaki jest zakres naszej odpowiedzialności? – Tak. – Możemy się temu przyjrzeć, ale myślę, że nie zostaniemy zalani roszczeniami o odszkodowanie i tym podobne. Nie w tym tkwi sedno tego problemu. – Przerwał, zmuszając mężczyznę siedzącego u szczytu stołu, by nalegał dalej.