wotson

  • Dokumenty43 353
  • Odsłony2 058 544
  • Obserwuję1 386
  • Rozmiar dokumentów64.9 GB
  • Ilość pobrań1 547 045

Scott Lynch - Niecni dżentelmeni 03 - Republika złodziei

Dodano: 3 lata temu
R E K L A M A

Informacje o dokumencie

Dodano: 3 lata temu
Rozmiar :3.5 MB
Rozszerzenie:pdf

Moje dokumenty

wotson
EBooki - alfabetycznie, wg imion
S

Scott Lynch - Niecni dżentelmeni 03 - Republika złodziei.pdf

wotson EBooki - alfabetycznie, wg imion S Scott Lynch
Użytkownik wotson wgrał ten materiał 3 lata temu. Od tego czasu zobaczyło go już 136 osób, 74 z nich pobrało dokument.

Komentarze i opinie (0)

Transkrypt ( 25 z dostępnych 611 stron)

Scott Lynch Republika złodzieiThe Republic of Thieves KSIĘGA TRZECIA CYKLU „Niecni Dżentelmeni” Przełożyli Małgorzata Strzelec i Wojciech Szypuła

Jasonowi McCrayowi, jednemu człowiekowi, który w swoim czasie odegrał wiele ról

SPIS TREŚCI SPIS TREŚCI................................................................................................................7 PROLOG ....................................................................................................................14 Opiekun.......................................................................................................................14 1..............................................................................................................................14 2..............................................................................................................................15 3..............................................................................................................................16 4..............................................................................................................................19 5..............................................................................................................................20 6..............................................................................................................................22 7..............................................................................................................................24 8..............................................................................................................................29 9..............................................................................................................................32 KSIĘGA I ...................................................................................................................37 Jej cień ........................................................................................................................37 ROZDZIAŁ 1..............................................................................................................38 Sytuacja się pogarsza...................................................................................................38 1..............................................................................................................................38 2..............................................................................................................................39 3..............................................................................................................................42 4..............................................................................................................................45 5..............................................................................................................................46 6..............................................................................................................................48 7..............................................................................................................................51 8..............................................................................................................................52 9..............................................................................................................................58 10. ...........................................................................................................................62 11;...........................................................................................................................66 INTERLUDIUM.........................................................................................................71 Żywa topielica.............................................................................................................71 1..............................................................................................................................71 2..............................................................................................................................73

3..............................................................................................................................77 4..............................................................................................................................82 5..............................................................................................................................83 6..............................................................................................................................85 7..............................................................................................................................91 8..............................................................................................................................97 ROZDZIAŁ 2............................................................................................................100 Interes .......................................................................................................................100 1............................................................................................................................100 2............................................................................................................................104 INTERLUDIUM.......................................................................................................113 Chłopiec, który uganiał się za czerwonymi sukienkami .............................................113 1............................................................................................................................113 2............................................................................................................................117 3............................................................................................................................121 4............................................................................................................................121 CIĘCIE (I).................................................................................................................136 Opał ..........................................................................................................................136 ROZDZIAŁ 3............................................................................................................137 Krew, oddech i woda.................................................................................................137 1............................................................................................................................137 3............................................................................................................................144 4............................................................................................................................148 INTERLUDIUM.......................................................................................................152 Księżyc Sieroty .........................................................................................................152 1............................................................................................................................152 2............................................................................................................................155 3............................................................................................................................158 4............................................................................................................................161 ROZDZIAŁ 4............................................................................................................169 Na wodach Amathelu ................................................................................................169 1............................................................................................................................169 2............................................................................................................................173 3............................................................................................................................176

4............................................................................................................................180 5............................................................................................................................193 6............................................................................................................................196 KSIĘGA II ............................................................................................................207 Sprzeczne cele.......................................................................................................207 INTERLUDIUM.......................................................................................................208 Krzesanie iskier.........................................................................................................208 1............................................................................................................................208 2............................................................................................................................210 3............................................................................................................................215 4............................................................................................................................218 5............................................................................................................................219 6............................................................................................................................220 ROZDZIAŁ 5............................................................................................................227 Igrzyska: pozycje wyjściowe .....................................................................................227 1............................................................................................................................227 2............................................................................................................................228 3............................................................................................................................234 4............................................................................................................................238 5............................................................................................................................240 7............................................................................................................................246 8............................................................................................................................252 9............................................................................................................................255 10. .........................................................................................................................257 INTERLUDIUM.......................................................................................................264 Za granicą .................................................................................................................264 1............................................................................................................................264 2............................................................................................................................265 3............................................................................................................................272 4............................................................................................................................275 ROZDZIAŁ 6............................................................................................................280 Igrzyska: zmiana otoczenia........................................................................................280 1............................................................................................................................280 2............................................................................................................................283

3............................................................................................................................285 4............................................................................................................................293 5............................................................................................................................294 6............................................................................................................................296 7............................................................................................................................298 8............................................................................................................................299 9............................................................................................................................311 CIĘCIE (II) ...........................................................................................................313 Hubka....................................................................................................................313 INTERLUDIUM.......................................................................................................314 Kompania Moncraine’a .........................................................................................314 1............................................................................................................................314 2............................................................................................................................318 3............................................................................................................................323 4............................................................................................................................324 5............................................................................................................................328 6............................................................................................................................330 7............................................................................................................................333 ROZDZIAŁ 7............................................................................................................344 Igrzyska: kontratak....................................................................................................344 1............................................................................................................................344 2............................................................................................................................346 3............................................................................................................................349 4............................................................................................................................351 5............................................................................................................................358 INTERLUDIUM.......................................................................................................362 Aurin i Amadine........................................................................................................362 1............................................................................................................................362 2............................................................................................................................367 3............................................................................................................................375 4............................................................................................................................379 5............................................................................................................................386 6............................................................................................................................388 KSIĘGA III...............................................................................................................395

Zabójcza szczerość....................................................................................................395 ROZDZIAŁ 8............................................................................................................396 Igrzyska: nieskończona różnorodność........................................................................396 1............................................................................................................................396 2............................................................................................................................397 3............................................................................................................................405 4............................................................................................................................407 5............................................................................................................................412 6............................................................................................................................413 7............................................................................................................................415 8............................................................................................................................417 9............................................................................................................................424 10. .........................................................................................................................428 11. .........................................................................................................................430 12. .........................................................................................................................434 13. .........................................................................................................................437 14. .........................................................................................................................439 15. .........................................................................................................................440 INTERLUDIUM.......................................................................................................447 Sypialniane wypadki .................................................................................................447 1............................................................................................................................447 2............................................................................................................................453 3............................................................................................................................457 4............................................................................................................................464 5............................................................................................................................466 6............................................................................................................................470 7............................................................................................................................473 8............................................................................................................................475 9............................................................................................................................477 10. .........................................................................................................................481 11. .........................................................................................................................483 12. .........................................................................................................................485 ROZDZIAŁ 9............................................................................................................486 Igrzyska: rozsądne wątpliwości .................................................................................486

1............................................................................................................................486 2............................................................................................................................488 INTERLUDIUM.......................................................................................................497 Niewygodny mecenas................................................................................................497 1............................................................................................................................497 2............................................................................................................................499 3............................................................................................................................505 ROZDZIAŁ 10..........................................................................................................510 Igrzyska: zbliża się finał ............................................................................................510 1............................................................................................................................510 2............................................................................................................................511 3............................................................................................................................512 4............................................................................................................................514 5............................................................................................................................516 6............................................................................................................................524 7............................................................................................................................528 8............................................................................................................................529 9............................................................................................................................531 10. .........................................................................................................................531 11. .........................................................................................................................535 12. .........................................................................................................................540 13. .........................................................................................................................542 INTERLUDIUM.......................................................................................................545 Maski śmierci............................................................................................................545 1............................................................................................................................545 2............................................................................................................................546 3............................................................................................................................547 4............................................................................................................................550 5............................................................................................................................552 6............................................................................................................................554 7............................................................................................................................560 8............................................................................................................................565 9............................................................................................................................571 10. .........................................................................................................................573

11. .........................................................................................................................574 ROZDZIAŁ II...........................................................................................................577 Igrzyska: wyniki........................................................................................................577 1............................................................................................................................577 2............................................................................................................................580 3............................................................................................................................583 4............................................................................................................................587 CIĘCIE (IV)..............................................................................................................589 Zapłon.......................................................................................................................589 OSTATNIE INTERLUDIUM ...................................................................................592 Złodziejom niech się wiedzie.....................................................................................592 ROZDZIAŁ 12..........................................................................................................594 Koniec starych snów..................................................................................................594 1............................................................................................................................594 2............................................................................................................................598 EPILOG....................................................................................................................600 Skrzydła ....................................................................................................................600 1............................................................................................................................600 2............................................................................................................................600 3............................................................................................................................601 4............................................................................................................................602 5............................................................................................................................602 6............................................................................................................................606 7............................................................................................................................609

PROLOG Opiekun 1. Umieść dziesięć tuzinów głodnych sierot-złodziejaszków w wilgotnej kryjówce piwnic i tuneli pod czymś, co niegdyś było cmentarzem, pod nadzorem częściowo okaleczonego starca, a wkrótce przekonasz się, że zarządzanie nimi to wyzwanie wymagające sporego wyczucia. Złodziejmistrz, przyczajony władca sierocego królestwa pod Wzgórzem Cieni w starej Camorze, nie był jeszcze aż tak niedołężny, żeby któryś z jego małych, umorusanych podopiecznych mógł marzyć o przeciwstawieniu mu się w pojedynkę. Mimo to nieustannie żył ze świadomością nieuchronnego przeznaczenia, które czaiło się w kradnących rękach i niebezpiecznych impulsach gangu, który on, poprzez nieustanne szkolenie, usiłował z każdym kolejnych dniem uczynić coraz bardziej drapieżnym. Wierzchnia warstewka porządku, od której zależało jego życie, była w najlepszym razie równie wytrzymała jak wilgotny papier. Oczywiście już sama jego obecność narzucała w pewnym promieniu absolutne posłuszeństwo. Dokądkolwiek niósł się jego głos i jak daleko jego zmysły wyczuwały jakiekolwiek wykroczenie, jego sieroty pozostawały uległe. Chcąc jednak utrzymać w ryzach swoją drużynę w łachmanach, także kiedy był pijany, spał albo kuśtykał po mieście, załatwiając własne interesy musiał sprawić, żeby dzieci same raźnie narzucały sobie jarzmo. Uformował największych i najstarszych chłopców oraz dziewczynki ze Wzgórza Cieni na kształt swoistej gwardii honorowej, udzielając im nędznych przywilejów i rzucając zabłąkane ochłapy „niemalże szacunku”. A co ważniejsze, ciężko pracował, żeby każde z nich żyło w nieustannym śmiertelnym strachu przed jego osobą. Wszelkie niepowodzenie napotykało jedynie ból lub obietnicę bólu, a ci zdecydowanie niezdyscyplinowani mieli zwyczaj znikać. Nikt się nie łudził, że trafili do lepszego miejsca. Złodziejmistrz zadbał więc, żeby nieliczni przesiąknięci strachem wybrańcy mogli wyładować swoje frustracje (i tym samym budzić lęk) jedynie na tych, którzy znajdują się niżej od nich w hierarchii wieku i rozmiarów. Ci z kolei dręczyli następne w hierarchii ofiary, czyli słabszych od siebie. Krok za krokiem, każdy miał udział w niedoli, a władza Złodziejmistrza sięgała geologicznym ciśnieniem aż do najpotulniejszych krańców grupy

sierot. Już sam w sobie był to godny podziwu system, chyba że - rzecz jasna - tak się zdarzyło, że znajdowałeś się na owych najdalszych obrzeżach: byłeś mały, dziwaczny i bez przyjaciół. W przypadku tych osób życie pod Wzgórzem Cieni było jak kopniak prosto w twarz - o każdej godzinie każdego dnia. Locke Lamora miał z pięć, sześć, może siedem lat - nikt nie wiedział ile dokładnie i nikogo to nie obchodziło. Był niezwykle drobny, niewątpliwie dziwaczny i wiecznie bez przyjaciół. Nawet kiedy dreptał pośród wielkiej, cuchnącej masy sierot, jeden pośród dziesiątek, szedł sam i cholernie dobrze zdawał sobie z tego sprawę. 2. Czas zebrania. Zły czas pod Wzgórzem. Migrujący strumień sierot otoczył Locke’a jak nieznany las, skrywający kłopoty na każdym kroku. Pierwsza zasada przetrwania w takich okolicznościach mówiła, żeby nie zwracać na siebie uwagi. Kiedy mamrocząca armia sierot ruszyła w stronę wielkiej podziemnej sali w centrum Wzgórza Cieni, dokąd zwoływał je Złodziejmistrz, Locke zerkał na boki. Cały dowcip polegał na tym, żeby wypatrzyć znanych dręczycieli z bezpiecznej odległości, nie nawiązując przy tym z nimi kontaktu wzrokowego (nie ma nic gorszego, to błąd nad błędami), a potem, jak gdyby nigdy nic, przesunąć się tak, by neutralne dziecko znajdowało się między nim a prześladowcą, dopóki zagrożenie nie minie. Druga zasada kazała nie reagować, kiedy pierwsza zasada okazywała się niewystarczająca, co zdarzało się dość często. Tłum rozdzielał się za jego plecami. Jak każde zwierzę obawiające się drapieżnika, Locke rozwinął w sobie wyostrzony instynkt, który ostrzegał go przed zbliżającym się niebezpieczeństwem. Miał dość czasu, żeby zdążyć się wzdrygnąć, a zaraz potem nadszedł cios, brutalny i silny, prosto między łopatki. Locke wyrżnął w ścianę tunelu i ledwie zdołał utrzymać się na nogach. Po ciosie rozległ się znajomy śmiech. To był Gregor Foss, chłopak wiele lat starszy i ponad dziesięć kilo cięższy; dla Locke’a znajdował się tak daleko poza wszelką możliwością odwetu jak sam książę Camorry. - Na bogów, Lamora, ale z ciebie słabe i niezgrabne dziwadło. Gregor położył rękę na potylicy Locke’a, i idąc, cały czas dociskał mu twarz do wilgotnej ziemnej ściany, aż w końcu czoło Locke’a odbiło się boleśnie od jednej ze starych

drewnianych podpór w tunelu. - Nie masz dość siły, żeby się utrzymać na nogach. Do diabła, gdybyś chciał wyryćkać karalucha, robal by cię obrócił i posunął od tyłu. Wszyscy w pobliżu roześmiali się, paru ze szczerego rozbawienia, ale pozostali ze strachu, że zostaną zauważeni, jeśli się nie zaśmieją. Locke, potykając się, nadal szedł przed siebie; kipiał ze złości, ale milczał, jakby to było absolutnie naturalne, że ma twarz pokrytą ziemią, a na czole wyrasta mu pulsująca bólem gula. Gregor pchnął go raz jeszcze, ale bez przekonania, a potem prychnął i przepchnął się do przodu przez tłum. Udawaj martwego. Udawaj, że ci nie zależy. To był sposób, by kilka chwil upokorzenia nie wydłużyło się w godziny albo dni bólu, by siniaki nie zamieniły się w połamane kości lub coś gorszego. Rzeka sierot płynęła na nieczęste walne zebranie, obejmujące niemal całe Wzgórze. Powietrze w głównym grobowcu już było cięższe i bardziej zatęchłe niż zwykle. Złodziejmistrz siedział na swoim krześle z wysokim oparciem; jego głowa była ledwie widoczna ponad dziecięcą ciżbą. Najstarsi podopieczni przeciskali się przez tłum, żeby zająć swoje tradycyjne miejsce w jego pobliżu. Locke poszukał sobie odległej ściany i przycisnął się do niej, ze wszystkich sił próbując udawać cień. Tam, ciesząc się komfortowym uczuciem, że ma osłonięte plecy, dotknął czoła i pozwolił sobie na luksus przelotnego grymasu. Kiedy zabrał rękę, palce miał lepkie od krwi. Po kilku chwilach napływ sierot ustał, a Złodziejmistrz odchrząknął. To był Dzień Pokutny siedemdziesiątego siódmego roku Sendovaniego, dzień wieszania. Wszędzie poza obskurnymi jaskiniami pod Wzgórzem Cieni lud księcia Camorry wiązał wisielcze pętle w jasny wiosenny dzień. 3. - To godna pożałowania sytuacja - powiedział Złodziejmistrz. - Tak właśnie, godna pożałowania, gdy kilkoro naszych braci i sióstr wpada w nieznające przebaczenia ręce książęcej sprawiedliwości. Psiakrew, to godne ubolewania, że przez własną niedbałość dali się złapać! Niestety. Zawsze dokładałem wszelkich starań, żeby wbić wam do głów, kochani, że nasz fach to kwestia drażliwa, delikatna, a nasi klienci wcale go nie doceniają. Locke otarł ziemię z twarzy. Było bardzo prawdopodobne, że rękawy jego tuniki więcej brudu zostawiły niż usunęły, ale rytuał doprowadzania się do porządku działał uspokajająco. Kiedy on zajmował się sobą, pan Wzgórza przemawiał:

- Smutny to dzień, moi kochani, prawdziwa tragedia, ale skoro już mleko się skwasiło, równie dobrze możecie zacząć wyglądać sera, hmm? O tak! Okazja! Na dworze mamy niezwykle piękną jak na tę porę roku pogodę. To oznacza tłumy z sakiewkami na wydatki, a wzrok wszystkich będzie skupiony na widowisku, prawda? Dwoma krzywymi palcami (połamanymi dawno temu i źle zrośniętymi) odegrał człowieczka, schodzącego z krawędzi i lecącego przed siebie. Na końcu upadku palce szarpnęły się spazmatycznie i kilkoro starszych dzieci zachichotało. Ktoś pośród armii sierot zapłakał, ale Złodziejmistrz na nic nie zważał. - Wszyscy będziecie oglądać wieszanie w grupach - powiedział. - Niech to napełni strachem wasze serca, kochani! Nieostrożność, niezręczność, brak pewności siebie... Dzisiaj zobaczycie jedyną za te wady nagrodę. By przeżyć życie, które dali wam bogowie, musicie mądrze kraść, a potem uciekać. Pędzić jak piekielne ogary, gdy zwęszą trop grzesznika! W ten sposób unikamy stryczka. Dzisiaj po raz ostatni zobaczycie paru przyjaciół, którzy tego nie potrafili. A zanim wrócicie - dodał, zniżając głos - każdy z was skroi jednego klienta. Przynieście z powrotem ładną garstkę monet albo świecidełek, mimo ryzyka. Puste dłonie oznaczają pusty brzuch. - Musiemy? - rozległ się żałosny jęk. Locke rozpoznał źródło jęku - to był Tam, świeży nabytek, najpodlejsza z podłych przynęt, chłopak, który zaledwie rozpoczął naukę życia we Wzgórzu Cieni. To pewnie on wcześniej szlochał. - Tam, jagniątko ty moje, ty niczego nie musiesz - powiedział Złodziejmistrz głosem miękkim jak zapleśniały aksamit. Wyciągnął rękę i zaczął przesiewać tłum sierot, rozchylając je jak brudne źdźbła pszenicy, aż wreszcie jego dłoń spoczęła na ogolonej głowie Tama. - Ale wtedy i ja niczego nie muszę, skoro ty nie pracujesz, zgadza się? Ależ proszę bardzo, wycofaj się z wielkiej wyprawy. Nieograniczona ilość zimnej cmentarnej ziemi czeka na ciebie na kolację. - A... nie mógłbym, na przykład, robić czegoś innego? - Ależ oczywiście, mógłbyś wypolerować mój srebrny świąteczny serwis do herbaty, gdybym go miał. - Złodziejmistrz przyklęknął, znikając na chwilę z oczu Locke’owi. - Tam, taką pracę oferuję, więc taką pracę będziesz wykonywał, jasne? Dobry chłopak. Krzepki chłopak. A czemuż te strumyki z oczu płyną? Bo będzie wieszanie? - To... to byli nasi przyjaciele. - A to znaczy tylko...

- Tam, ty mała zasrana ciamajdo, przymknij tę swoją marudną dupę! Złodziejmistrz obrócił się gwałtownie, a nowy uczestnik rozmowy drgnął po ciosie w skroń. Fala przebiegła po ciasno upakowanych sierotach, kiedy pechowiec zatoczył się do tyłu i zdołał z powrotem stanąć prosto, popychany przez chichoczących przyjaciół. Locke nie zdołał zdławić uśmieszku. Zawsze robiło mu się cieplej na sercu, gdy widział, jak starszy dręczyciel słabszych obrywa po tyłku. - Veslin - powiedział Złodziejmistrz z niebezpieczną dobrodusznością - lubisz, gdy ktoś ci przerywa? - N-nie... nie, proszę pana. - Jak się cieszę, widząc, że podzielamy zdanie w tej kwestii. - O... oczywiście. Bardzo pana przepraszam, proszę pana. Złodziejmistrz odwrócił się ponownie do Tama, a jego uśmiech, który chwilę temu rozwiał się jak para w słońcu, wrócił teraz na swoje miejsce. - Jak już mówiłem o naszych przyjaciołach, naszych nieodżałowanych przyjaciołach... To wielka szkoda. Ale czyż nie urządzają dla nas wielkiego przedstawienia, dyndając na stryczku? Czy nie ściągają tłumów gotowych do oskubania? Jakimi bylibyśmy przyjaciółmi, gdybyśmy odmówili pracy przy takiej okazji? Dobrymi? Śmiałymi? - Nie, proszę pana - wymamrotał Tam. - W rzeczy samej. Ani dobrymi, ani śmiałymi. Zatem wykorzystamy tę szansę, zgadza się? I uczynimy im ten honor, że nie będziemy odwracać oczu, kiedy oni będą zawisać, prawda? - Skoro... skoro pan tak mówi, proszę pana. - Tak właśnie mówię. - Złodziejmistrz poklepał zdawkowo Tama po plecach. - Do roboty. Wieszanie zaczyna się w samo południe. Sznuromistrzowie to jedyne punktualne stworzenia w tym zasranym mieście. Spóźnijcie się, a będziecie musieli pracować dziesięć razy ciężej, daję wam słowo. Opiekunowie! Wezwijcie swoje przynęty i podbieraki. Zieleńszych braci i siostry trzymajcie na krótkiej smyczy. Kiedy sieroty rozproszyły się, a starsze dzieci zaczęły wywoływać imiona wyznaczonych im partnerów i podwładnych, Złodziejmistrz zaciągnął Veslina pod jedną z ziemnych ścian, żeby zamienić z nim słówko na osobności. Locke zarechotał. Zastanawiał się, kto tego dnia będzie jego partnerem w przygodzie. Poza Wzgórzem czekały kieszenie do oskubania, sztuczki do odegrania, śmiałe kradzieże do przeprowadzenia. Chociaż zdawał sobie sprawę, że właśnie szczery entuzjazm, jaki budziło w nim złodziejstwo, po części czynił go osobliwością i wyrzutkiem, nie odczuwał w tej kwestii

żadnych oporów, podobnie jak nie miał skrzydeł na grzbiecie. Pełna obelg wegetacja pod Wzgórzem Cieni była czymś, co musiał znosić pomiędzy tymi jasnymi chwilami, kiedy pracował z bijącym sercem, pędząc ze wszystkich sił w poszukiwaniu bezpiecznego miejsca, ściskając w ręku cudze kosztowności. Z tego, co nauczyło go jego pięć, sześć czy siedem lat życia, obrabianie ludzi było najcudowniejszym uczuciem na świecie i jedyną prawdziwą wolnością, jaką znał. 4. - Uważasz, że możesz poprawić moje metody dowodzenia, chłopcze? - Mimo ograniczonej siły chwytu Złodziejmistrz nadal miał ręce dorosłego mężczyzny i przyszpilił Veslina do ziemnej ściany jak stolarz, który przybija ozdobę. - Myślisz, że potrzebuję twojego sprytu i mądrości, kiedy przemawiam publicznie? - Nie, wielmożny panie! Proszę o wybaczenie! - Veslin, perełko, czyż nie wybaczam ci zawsze? - Niby zwyczajnym gestem Złodziejmistrz odsunął na bok połę wytartego płaszcza, odsłaniając rękojeść rzeźnickiego tasaka, który nosił za pasem. Ledwie widoczny przebłysk ostrza zamigotał w ciemności. - Wybaczam. Upominam. Czujesz się upomniany, chłopcze? Do głębi upomniany? - Jak najbardziej, proszę pana, oczywiście. Proszę... - Cudownie. - Złodziejmistrz puścił Veslina, a poła płaszcza ponownie zakryła broń. - Jakież to szczęśliwe zakończenie dla nas obu. - Dziękuję, proszę pana. Przepraszam. Ja tylko... Tam jojczył cały przeklęty ranek. Nigdy nie widział nikogo, kto dostał stryczek. - Dawno, dawno temu to było nowe dla nas wszystkich. - Złodziejmistrz westchnął. - Niech sobie chłopak płacze, dopóki zwija sakiewki. W przeciwnym wypadku głód jest cudownym nauczycielem. Mimo to umieszczam jego i dwa inne problemy w grupie pod specjalnym nadzorem. - Problemy? - Tama ze względu na jego wrażliwość. I Szczerbatego. - Na bogów - powiedział Veslin. - Tak, tak, ten gnojek z ptasim móżdżkiem jest tak tępy, że nie dałby rady nasrać sobie na ręce, nawet gdyby mu je przyszyć do dupy. Mimo co pójdzie. Pójdzie też Tam i jeszcze jeden. Złodziejmistrz posłał znaczące spojrzenie w przeciwległy kąt, gdzie ponury mały

chłopiec opierał się o ścianę z rękami skrzyżowanymi na piersi, patrząc, jak inne sieroty tworzą wyznaczone grupy. - Lamora - szepnął Veslin. - Nadzwyczajny nadzór. - Złodziejmistrz obgryzał nerwowo paznokcie lewej ręki. - Da się z niego wycisnąć niezły pieniądz, o ile ktoś dopilnuje, żeby zachował rozsądek i ostrożność. - Omal nie spalił połowy tego przeklętego miasta, proszę pana. - Tylko Zaułki, za którymi nikt by nie tęsknił. I bez mrugnięcia okiem przyjął za to surową karę. Uważnie rozważyłem tę kwestię. On potrzebuje kogoś odpowiedzialnego, kto utrzyma go w ryzach. Veslin nie potrafił ukryć niesmaku i Złodziejmistrz uśmiechnął się znacząco. - Nie ciebie, chłopcze. Potrzebuję, żebyś ty i ten twój małpiszon Gregor zajęli się odwracaniem uwagi. Jeżeli kogoś przyłapią, to go kryjecie. I wracacie prosto do mnie, jeśli kogoś zgarną. - Dziękuję, proszę pana, ogromnie dziękuję. - I słusznie. Tam-beksa... Tępy Szczerbaty... i diabeł wcielony w krótkich portkach. Potrzebuję szczwanego lisa, żeby dopilnował tej trzódki. Idź, obudź mi kogoś z Okien. - Och. - Veslin przygryzł policzek. „Okna” nazywano właśnie tak, ponieważ specjalizowali się w tradycyjnych włamaniach. To była prawdziwa elita pośród sierot Wzgórza Cieni. Odpuszczano im większość obowiązków; zwyczajowo pracowali nocami i mogli spać do późnych godzin popołudniowych. - To im się nie spodoba. - W dupie mam, co im się spodoba. Zresztą nie mają roboty dziś wieczorem. Przyprowadź kogoś bystrego. - Złodziejmistrz splunął pogryzionym obrzynkiem brudnego paznokcia i otarł palce o płaszcz. - Przyprowadź mi Sabethę. 5. - Lamora! Wreszcie został wywołany, i to przez samego Złodziejmistrza. Locke podbiegł ostrożnie po klepisku do miejsca, gdzie pan Wzgórza szeptem wydawał instrukcje wyższemu dzieciakowi, który stał plecami do Locke’a. Przed Złodziejmistrzem czekało dwóch innych chłopców. Jednym był Tam. Drugim

Szczerbaty, nieszczęsny cymbał, który dzięki cięgom od starszych dzieciaków zarobił obecne przezwisko. Złe przeczucia ścisnęły trzewia Locke’a. - Oto proszę - powiedział Złodziejmistrz - mamy trzech śmiałych i obiecujących chłopców. Będziecie razem pracować pod specjalnym nadzorem, w specjalnej grupie. Poznajcie swojego opiekuna. Wyższy dzieciak się odwrócił. Była brudna, jak oni wszyscy, i chociaż w bladym, srebrzystym świetle alchemicznych latarni w grobowcu trudno było mieć pewność, sprawiali wrażenie nieco zmęczonej. Nosiła wytarte brązowe spodnie, długą workowatą tunikę, która dawno, dawno temu była biała, i skórzaną płytką czapkę nałożoną na ściśle zawiązaną chustkę, tak że nie było widać nawet jednego pasemka jej włosów. A jednak niewątpliwe była dziewczyną. Po raz pierwszy w życiu Locke’a pewien nieużywany zwierzęcy instynkt słabo się w nim odezwał, informując go o tym fakcie. Wzgórze było pełne dziewczyn, ale nigdy dotąd Locke nad żadną nie rozmyślał. Wciągnął powietrze do płuc i zdał sobie sprawę, że czuje nerwowe mrowienie w czubkach palców. Miała nad nim przewagę co najmniej roku i najmarniej pół stopy wzrostu. Mimo zmęczenia miała w sobie niekłamaną, naturalną pewność siebie, która w wypadku niektórych dziewczyn sprawia, że młodzi chłopcy czują się jak coś w rodzaju insekta pod obcasem. Locke nie dysponował ani elokwencją, ani doświadczeniem, które pozwoliłyby mu opisać taką sytuację w podobny sposób. Wiedział tylko, że ze wszystkich dziewczyn, jakie widział we Wzgórzu Cieni, tylko przy niej czuł dotknięcie czegoś tajemniczego i znacznie większego niż on sam. Chciało mu się skakać. Zbierało mu się na wymioty. Nagle pożałował, że obecni są także Tam i Szczerbaty, nagle przestały mu się podobać implikacje słowa „opiekun” i zapragnął zrobić coś - cokolwiek - żeby zaimponować tej dziewczynie. Policzki mu zapłonęły na myśl, jak musi wyglądać guz na jego czole i że umieszczono go w jednej grupie z dwoma bezużytecznymi, durnymi mazgajami. - To jest Beth - powiedział Złodziejmistrz. - Ma dzisiaj nadzór nad wami, chłopcy. Słuchajcie tego, co mówi, jakby to były moje własne słowa. Pewne ręce, spokojna głowa. Żadnego obijania się i żadnych przeklętych komedyjek. Ostatnie, czego nam trzeba, to żebyście nabrali ambicji. Nie można było przeoczyć lodowatego spojrzenia, jakie przy ostatnim słowie posłał Locke’owi. - Bardzo panu dziękuję, proszę pana - powiedziała Beth bez krztyny czegokolwiek, co

przypominałoby wdzięczność w głosie. Pchnęła Tama i Szczerbatego w stronę jednego z wyjść z komory. - Wy dwaj poczekajcie przy wejściu. Muszę zamienić słówko na osobności z waszym przyjacielem. Locke był zaskoczony. Słówko z nim? Czyżby odgadła, że zna się na podbieraniu i nęceniu, że w żadnym razie nie przypomina tamtych dwóch? Beth się rozejrzała, położyła ręce na jego ramionach i przyklęknęła. Jakieś nerwowe zwierzę w trzewiach Locke’a wykonało kilka salt, wtedy spojrzała mu prosto w oczy. Dawna nauka, żeby unikać kontaktu wzrokowego, nie tylko została odłożona na bok, ale całkowicie wyparowała z jego umysłu. Wtedy wydarzyły się dwie rzeczy. Po pierwsze, zakochał się, chociaż miną lata, zanim się dowie, jak to uczucie się nazywa i jak dogłębnie skomplikuje mu życie. Po drugie, Beth zwróciła się bezpośrednio do niego po raz pierwszy w jego życiu i Locke zapamięta jej słowa z wyrazistością, jaka będzie kłuła go w serce jeszcze długo po tym, jak inne incydenty z owych czasów zbledną w mgiełce półprawd w jego pamięci. - Ty jesteś mały Lamora, zgadza się? Ochoczo pokiwał głową. - Słuchaj no, gnojku. Słyszałam o tobie, więc morda w kubeł, a te swoje niespokojne łapy trzymaj w kieszeniach. Przysięgam na wszystkich bogów, że jeśli narobisz mi choćby najmniejszych kłopotów, zrzucę cię z mostu tak, że będzie to wyglądać jak zwykły wypadek, do cholery. 6. To nie było miłe wrażenie - nagle poczuć się tak, jakby się miało pół cala wzrostu. Oszołomiony Locke podreptał za Beth, Tamem i Szczerbatym z mroków podziemi Wzgórza Cieni na słońce późnego ranka. Oczy go zapiekły, ale tylko częściowo z powodu światła. Co takiego zrobił (i kto jej o tym powiedział?), żeby zasłużyć na pogardę jedynej osoby, której chciał teraz zaimponować jak nikomu innemu na świecie? Kiedy tak się zastanawiał, jego rozbiegane myśli skupiły się na otoczeniu. Na zewnątrz, na wiecznie zmiennym otwartym terenie było tyle do zobaczenia, tyle do usłyszenia. Jego instynkty przetrwania stopniowo wzięły górę. Zakamarki umysłu pozostały tylko dla Beth, ale oczy zmusił do skupienia się na teraźniejszości. Tego dnia Camorra była słoneczna i ruchliwa; korzystano z chwili wytchnienia od ulewnych szarych deszczów wiosny. Okna pootwierano na oścież. Zamożniejszy tłum zrzucił

zimowe szaty, odkładając nieprzemakalne płaszcze i kaptury na rzecz letniej odzieży. Biedacy nadal zawijali się w te same cuchnące szmaty, które nosili przez cały rok. Jak sfora ze Wzgórza Cieni - zawsze musieli nosić swoje łachmany na grzbiecie, bo inaczej ryzykowali, że zagarną je zbieracze szmat. Kiedy cztery sieroty przeszły po moście nad kanałem ze Wzgórza Cieni do Zaułków (fakt, że Złodziejmistrz wierzył, iż jego drobna intryga mogła doprowadzić do spalenia całej tej dzielnicy, był dla Locke’a źródłem dumy pomieszanej z niedowierzaniem), Locke zobaczył co najmniej trzy łodzie poławiaczy trupów, którzy za pomocą haków wyławiali wzdęte ciała spod nabrzeży i spomiędzy pali podtrzymujących pomosty. Czasem nie zauważało się ich przez wiele dni paskudnej, zimnej pogody. Beth poprowadziła trzech chłopców przez Zaułki, przemykając po kamiennych schodach i rozchwierutanych drewnianych pieszych pomostach, unikając ciaśniejszych i bardziej krętych zaułków, gdzie czaili się pijacy, bezpańskie psy i inne, mniej oczywiste zagrożenia. Tam i Locke szli tuż za nią, ale Szczerbaty nieustannie zbaczał albo zwalniał. Zanim opuścili Zaułki i przeszli do zarośniętych ogrodowych pasaży Mara Camorrazza, starego parku miejskiego, Beth holowała już Szczerbatego za kołnierz. - Niech diabli wezmą ten twój rozumek wielkości pryszcza - powiedziała. - Trzymaj się mnie i przestań bruździć. - Nie bruździć - mruknął Szczerbaty. - Chcesz wszystko spieprzyć i iść spać na głodniaka? Chcesz, żeby jakiś brutal w rodzaju Veslina miał pretekst, żeby powybijać ci te nieliczne zęby, jakie ci jeszcze zostały? - Nieeeee. - Szczerbaty przeciągnął słowo ze znudzonym ziewnięciem, rozejrzał się, jakby po raz pierwszy zauważył świat, a potem wyrwał się Beth. - Chcę ponosić twój kapelusz - powiedział, wskazując na jej skórzaną czapkę. Locke nerwowo przełknął ślinę. Widział już kiedyś, jak Szczerbaty dostaje tych swoich nagłych, irracjonalnych napadów. Coś z głową tego chłopaka było nie tak. Często cierpiał, bo zwracał na siebie uwagę we Wzgórzu, gdzie wyróżnianie się bez poparcia w sile oznaczało ból. - Nie możesz - odparła Beth. - Uważaj sobie. - Ale ja chcę. Chcę! - Szczerbaty dosłownie zatupał i zaczął wymachiwać pięściami. - Obiecuję, że będę grzeczny. Daj mi kapelusz! - Będziesz grzeczny, bo tak ci każę! W odpowiedzi Szczerbaty rzucił się i zerwał skórzaną czapkę z głowy Beth. Szarpnął tak mocno, że zerwał też chustkę i brudna kaskada rudawobrązowych pukli rozsypała się na

ramiona dziewczyny. Locke rozdziawił usta. Było coś nieuchwytnie pięknego, coś tak właściwego w widoku jej rozpuszczonych włosów w słońcu, że na chwilę zapomniał, że jego zauroczenie jest wyraźnie jednostronne i że taki stan to ostatnia przydatna rzecz przy czekającym ich zadaniu. Kiedy tak wytrzeszczał oczy, zauważył, że tylko dolna część włosów jest brązowa - powyżej uszu miały kolor rdzawej czerwieni. Ufarbowała je kiedyś i od tego czasu odrosły. Beth była jeszcze szybsza od Szczerbatego, kiedy już otrząsnęła się z zaskoczenia. Zanim zdążył cokolwiek zrobić, czapka już była z powrotem w jej rękach. Spoliczkowała go brutalnie nakryciem głowy. - Auć! Nieudobruchana znowu go uderzyła, a on się cofnął. Locke otrząsnął się i przybrał bezmyślny wyraz twarzy, typowy dla niezaangażowanych świadków czyjegoś lania we Wzgórzu. - Przestań! Przestań! - płakał Szczerbaty. - Jeśli jeszcze raz dotkniesz tej czapki - szepnęła Beth, trzymając go za kołnierz i potrząsając nim - przysięgam na Aza Guillę, która liczy umarłych, że dostarczę cię prosto do jej rąk. Ty durny ośle! - Obiecuję! Obiecuję! Wypuściła go, krzywiąc się gniewnie, i kilkoma wprawnymi ruchami sprawiła, że rude pukle znowu zniknęły pod ciasno zawiązana chustką. Kiedy skórzana czapka wróciła na miejsce, Locke poczuł ukłucie rozczarowania. - Masz szczęście, że nikt tego nie widział - powiedziała Beth, popychając Szczerbatego przed sobą. - Bogowie cię kochają, ty durna pokrako. Masz nadzwyczajne szczęście, że nikt inny nie widział. A teraz szybko. Wy dwaj, trzymać się mnie. Locke i Tam ruszyli za nią bez słowa, trzymając się jej blisko jak nerwowe kaczuszki piór ogona matki. Locke drżał z podniecenia. Wcześniej przerażał go brak kompetencji wyznaczonych mu partnerów, ale teraz zastanawiał się, czy ich kłopoty nie sprawią, że lepiej wypadnie w oczach Beth. O, tak. Niech jęczą, niech odstawiają szopki, niech wrócą do domu z pustymi rękami. Diabła tam, niech zwrócą na siebie uwagę straży miejskiej i niech dadzą się gonić ulicami przy akompaniamencie gwizdków i ujadających psów. Beth będzie wolała wszystko od tego, choćby i jego. 7.

Wreszcie wyszli z Mara Camorrazza i zanurzyli się w wir hałasu i zamętu Panowała nietypowa dla tej pory roku piękna pogoda, doskonała na wieszanie, i w zwykle ponurej okolicy wokół Starej Cytadeli, siedziby książęcej sprawiedliwości, panował rozgardiasz jak w karnawale. Ciżba gęsto wyległa na bruk. To tu, to tam powozy możnych przejeżdżały ze stukotem przez tłum; wynajęci ochroniarze biegli przy pojazdach i rozdawali na prawo i lewo groźby i kuksańce. Locke już się zorientował, że pod pewnymi względami świat poza Wzgórzem bardzo przypomina rzeczywistość pod Wzgórzem. Cztery sieroty stworzyły ludzki łańcuch, klucząc w ścisku. Locke trzymał się mocno Tama, który przywarł do Beth. Ta zaś do tego stopnia nie chciała stracić z oczu Szczerbatego, że wepchnęła go przed nich jakby był taranem. Ze swojej perspektywy Locke dostrzegał tylko nieliczne twarze dorosłych; świat stał się niekończącą się procesją pasków, brzuchów, pół fraków i kół powozów. Brnęli na zachód dzięki - w równych częściach - szczęściu i wytrwałości, w kierunku Via Justica, kanału, który od pięciuset lat wykorzystywano do wieszania. Na skraju skarpy nad kanałem niski kamienny mur zapobiegał bezpośredniemu wpadnięciu do wody, znajdującej się siedem, może osiem stóp niżej. Mur się kruszył, ale był dostatecznie mocny, żeby dzieci mogły na nim siadać. Beth ani na chwilę nie wypuściła Szczerbatego, kiedy pomagała Locke’owi i Tamowi wspiąć się na mur powyżej napierającego tłumu. Locke wdrapał się tak, żeby usiąść obok Beth, ale Tam wcisnął się między nich i Locke nie mógł go przesunąć, nie robiąc przy tym sceny. Próbował ukryć rozdrażnienie, przybierając zdecydowaną minę i rozglądając się. Stamtąd przynajmniej miał lepszy ogląd sytuacji. Tłumy zgromadziły się po obu stronach kanału, sprzedawcy handlowali z łódek chlebem, kiełbasą, ale i pamiątkami. Posługiwali się koszykami przymocowanymi do tyczek, żeby zebrać monety i dostarczyć towar stojącym wyżej. Locke dostrzegał grupki drobnych postaci kluczących w lesie płaszczy i nóg - inne sieroty ze Wzgórza Cieni przy pracy. Widział też ciemnożółte kurtki strażników miejskich, chodzących w tłumie oddziałami, z tarczami przewieszonymi przez plecy. Mogło dojść do katastrofy, gdyby te dwa przeciwstawne pierwiastki spotkały się i wymieszały, jak w złej alchemii, ale na razie nie rozległy się krzyki ani gwizdki straży, nie pojawił się żaden niepokojący sygnał. Wstrzymano ruch na Czarnym Moście. Lampy, którymi obwieszono wyniosły kamienny łuk, przykryto teraz czarnymi całunami. Mała gromada kapłanów, więźniów, straży i książęcych urzędników stała za podwyższeniem egzekucyjnym, które wystawało z boku